لحظه ایی که اسمتو میشنوم عقل از سرم میپره !

شهریار جان دیگه ' حالا چرا ' معنی برای من نداره . هر وقت ببینمش ، هر وقت برگرده جونمو فداش میکنم !

نمیدونم تا حالا من چند روز زندگی کردم ولی اینو خوب میدونم که تموم ِروزاشو با فکر ِتو گذروندم .

من نمیتونم بخندم ولی زندگیم وابسته س به خنده ی تو '

ستایش ِچشمانت زیباترین کار ِجهان است ::)

و ادبیات چه کهنه میشود در وصف ِتو !

چشم هایت مانند ِغزلی ست که مولانا سروده باشد و چاووشی بخواند !

همه بر سر ِزبانند و تو میان ِجانی .. |

روزایی که دلتنگم میگذره ولی جونمو میگیره تا بگذره ..

محبوب تر از جانی ؛ صد جان فدای ِتو !

باور کن اگر بمیرم استخوان‌هایم ، خاکسترم ، جسدم ، کفنم ، تو را دوست خواهند داشت .

دوستت داشتم با وجود این که . . تو را به آغوش نکشیدم ؛ تو را همیشه نمیبینم ؛ دوستت داشتم چون برایت نوشتم ! سرودم‌ با دلی تنگ ! برایت خواندم و بخاطرت خندیدم و گریه کردم تو را دوست داشتم در حالی که دور بودی اما نزدیک ترین به قلب ِمن ::)