یاد این جمله افتادم . هم دردی و هم تسکین ِدرد ! ..

یه وقتایی دلتنگی میاد سراغ آدم ،

بی‌هشدار

، بی‌هیچ دلیل ، فقط یه جوری ته دلت میلرزه ، یه بغض می‌نشینه زیر گلوت و نمی‌دونی باهاش چی‌کار کنی ، نه می‌تونی بگی ، نه می‌تونی نگهش داری ، انگار یه صدایی از درونت مدام تکرار میکنه، کاش میشد ،‌ دلت میره دنبال خاطرات ، دنبال حرف‌هایی که نیمه‌کاره موندن ، لبخندایی که دیگه تکرار نمیشن ، لحظه هایی که دیگه تکرار نمیشن می‌فهمی دلتنگی یعنی ندیدن یه نفره ، که تا جون تو بدن داری عذابت میده !

پنهان ترین دلتنگی ِمنی ! )

و هر کس به اندازه دلتنگی هایش گرفتار ِشب است ..

کل ِشبو دلتنگتمو کل ِروزو بهت فکر میکنم '

از آرزوهامون فقط فکر و خیال مونده :)

من میگم خوبم ولی میرم ورژن ِپیانوی دریغو گوش میدم ‌.

میگم بهش فکر نمیکنم ولی میرم عکسای اون با بقیه رو میبینم ‌.

دلم واسه روزایی که خنده هام واقعی بود تنگ شده !