:)

از دیده شدن و اهمیت داده شدن به آدما تو ملاء عام خوشم میاد.

قسمتی از زندگی من:

نوشته بود: ‌مسلمانان تا ثابت نکنند اسلام دین صلح است، دست از کشتار برنمی‌دارند.

؛

دخترای خوشگلم، به خودتون حس I'm the only girl in the world داشته باشید و لطفا هیچوقت نخواید که از مردی دریافتش کنید.

بدون شرح:

آدم‌ها روز به روز از چیزی که قبلاً بودند، وقیح‌تر و پُررو‌تر میشند و انگار مزه‌مزه کردن حرف‌هارو از وقتی که تونستند بین جمع سخنرانی کنند و با بیشتر از یک نفر حرف بزنند و دیده بشند، کنار گذاشتند. با این وقیح‌هایی که بعد از گذشت چندین و چند سال از سن بلوغ‌شون هنوز رفتار بالغانه را یاد نگرفتند به قطع نمیشه حتی احوال‌پرسی مسالمت آمیزی داشت. ما از وقتی فکر کردیم آزادی بیان یعنی بیان هر نظر و فکر اشتباهی که از ذهنت گذشت، از قبل‌مون هم پَسرفته‌تر شدیم. ما از گذشته خودمون هم عقب‌تریم. حداقل قبلا ادب ویژگی بارز اکثریت انسان‌ها بود و ادب از نظر من یعنی نگفتن چیزهایی که نباید، ادب یعنی نگه داشتن بعضی از مرزها بین من و تو، ادب یعنی وقتی می‌دونی حرفت بدرد نمیخوره، سکوت کن عزیز من.

ادب صرفاً جنبه تزئینی ندارد. بلکه برای مواجهه با یک مشکل بزرگ بشر است: ما به ادب نیاز داریم تا حیوان درونمان را رام کنیم. .آرامش/آلن دوباتن

شبی دود خلق آتشی برفروخت شنیدم که بغداد نیمی بسوخت یکی شکر گفت اندران خاک و دود که دکان ما را گزندی نبود جهاندیده‌ای گفتش ای بوالهوس تو را خود غم خویشتن بود و بس؟ پسندی که شهری بسوزد به نار اگر چه سرایت بود بر کنار؟ به جز سنگدل ناکُنَد معده تنگ چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ توانگر خود آن لقمه چون می‌خورد‌؟ چو بیند که درویش خون می‌خورد؟ مگو تندرست است رنجور‌دار که می‌پیچد از غصه رنجوروار تنکدل چو یاران به منزل رسند نخسبد که واماندگان از پسند .سعدی

اشتباه از ما بود، اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را در خیال پیاله می‌دیدیم!