و در آخر کسی رو براتون آرزو میکنم که باعث بشه به زندگی برگردید.

اما میخوام بهت بگم که من دارم تمام تلاشم رو میکنم که تو رو پیدا کنم،دست بزارم توی دستات و به زندگیم قشنگ‌تر و آروم‌تر ادامه بدم. من میدونم وقتی تو رو در آغوش بکشم دیگه قرار نیست دلتنگ هیچ آغوشی بشم،اگه تو باشی که دستای همدیگه رو بگیریم و قدم بزنیم من هیچوقت دیگه احساس تنهایی نمیکنم، اگه تو باشی دیگه جای خالی‌ای نیست که بخوام پُرِش کنم بهت نزدیکم،خیلی نزدیک عزیزِ گمشده من!

فکر میکنم زندگی و حس زنده بودن دقیقا همونجاییه که نشستی جلوی آینه و باید زودتر آماده شی چون دیرت شده ولی یهویی با قیافه‌ت زیادی حال میکنی و میشینی چند دقیقه بهش زل میزنی و با لبخند بلند میشی که بری و به کارات برسی. یا اون‌موقعی که کل خانواده سخت مشغول کار کردن تو خونه و تمیز کردنشه که یهو آلبوم عکس خونوادگی رو پیدا می‌کنید و همه بدون توجه به اینکه چقدر کار مونده برای انجام دادن چند دقیقه‌ای فقط محو عکس‌ها میشید. یا اون وقتی که داری خسته از باشگاه برمیگردی و اتفاقا عجله داری که زودتر برسی خونه ولی راه رو کج میکنی و میری تا اون کوچولوی زبون بازی که بهت میگه خاله، رو ببینی. آره فکر کنم زندگی همین لحظه‌هاست.

‌نباید فراموش کنیم که زمانِ باهم بودنامون محدود هست.

هر کی تو رو نشناسه، تو که خوب خودتو میشناسی.. .رادیو هیچ

دقت کردید یسری آدم اطرافمون هست که حتی نمیخوایم ازشون متنفر باشیم یعنی به درجه‌ای رسیدیم که نمیخوایم هیچ حسی نسبت به اون آدم داشته باشیم، حتی تنفر. چیکار میکنیم با همدیگه که به این نقطه میرسیم؟

و کاش عزیزم اگر به غم مبتلا شدی پناهی هم داشته باشی..

همه اون روزایی که حسشو نداشتی ولی بازم انجامش دادی رو به یاد بیار و بابتش خودت رو محکم در آغوش بگیر و بهش افتخار کن.

و غم نیز برای خودش مقدس است، نباید برای هر رهگذری از آن گفت.

آنرا برون انداز و از این پر شو.