و به قولِ تو؛ زندگی خلاصه ای از دووم آوردن‌هاست.

هرکاری اگه از روی اجبار و بدونِ خواست قلبی باشه حتی اگه به بهترین شکل ممکن دیزاین‌ش کنی بازم از تهش اون حس بد داد میزنه. کسی که مجبورمون نکرده الکی آدم مهربونی باشیم، به زندگیمون برسیم و الکی ادای چیزی که نیستیم رو در نیاریم.

فقط مهمه که هرروز انجامش بدی.

میری حموم و میای میبینی زندگی جالب‌تر میشه و همه چیز برات قابل تحمل تره. اگه احساس خوبی ندارید یه دوش بگیرید بهتر میشید.

..

دوستان خوشحال میشم اگر چنل دارید لینکش رو برام بزارید ناشناس،مشتاق آشنایی بیشتر با شمایی که اینجا رو می‌خونید، هستم. https://daigo.ir/secret/3408042371

شانس مال کسیه که تا آخرین لحظه تلاش میکنه!

فقط یادت نره، تو واینستادی یه نفره..

و به امید موفقیت هممون🤍

باهم همه‌چی راحت‌تر میشه و بی‌هم سخت‌تر. دنیا به اندازه کافی رنج داره، بعضی وقتا کنار همدیگه باشیم و این رنج رو کمتر کنیم.

بنظرم ما مسئولیم، در برابر کوچیک ترین و بزرگ‌ترین کار/کارهایی که انجام میدیم. اگر اومدی نشستی رو صندلی یه کارمند، یه مهندس یا.. وظیفه داری که بهترین عملکرد رو داشته باشی چون جای یه نفر دیگه رو گرفتی،شاید جای تو میتونست یه آدم دیگه با شوق و علاقه بیشتری اینجا حضور داشته باشه ولی دیگه جای خالی‌ای نبود. یا حتی بیایم یه پله پایین‌تر تو یه جامعه کوچیک‌تر، اگر بخوام از شرایط خودم مثال بزنم؛ تو وقتی میای کتابخونه/پانسیون مطالعاتی که درس بخونی برای هر هدفی که داری، باید از جون و دلت زمان بزاری برای کاری که بخاطرش اینجایی،به جای تو میتونست آدمِ دیگه‌ای اینجا باشه ولی تو جای‌ اونو اِشغال کردی. میدونی چی میگم؟ باید مسئولیت پذیر باشی در برابر تمام کارایی که داری انجام میدی، به جایِ تو میتونست آدمی باشه که واقعا برای اینکار شوق و علاقه داره. پس تا وقتی هستی تماماً باش و اگر از پسش برنمیای، جا رو برای کسی که میتونه بهتر از پسِ این مسئولیت بربیاد خالی کن.