میخوام‌یه‌حرفی‌باهاتون‌بزنم..

هر‌کدوم‌از‌ما‌ یه‌ویژگی‌داریم تو‌یه‌چیزی‌استعداد‌داریم یا...

مثلا‌یکی‌خوشگله،یکی‌درسش‌خوبه،‌ یکی‌‌کارهای‌معنویش‌خیلی‌‌سروقت‌و‌دقیقه، یکی‌خیلی‌‌مهربونه،یکی‌خیلی‌خوش‌اخلاقه، یکی‌خوب‌مینویسه،یکی‌نقاشیش‌خوبه، یکی‌خیلی‌دقیق‌وبابرنامه‌ومنظمه، یکی‌خوب‌صحبت‌میکنه‌،یکی‌خیلی‌مطالعه‌داره، یکی‌ورزشکاروقهرمانه و...

خلاصه‌یه‌جوریه‌که‌بقیه‌در‌مقابل‌اون‌ ویژگیش‌‌مثلا‌بهش‌میگن آفرین،به‌به،ماشاءلله‌و... خلاصه‌‌تشویقش‌میکنن

میدونین‌میخوام‌چی‌بگم میخوام‌بگم‌اگه‌تو‌یه‌کار‌خوب‌کردی؛یه‌کاربزرگ‌کردی؛ درواقع‌‌‌اون‌تو‌نبودی به‌ظاهر‌اونی‌قهرمان‌شدتوبودی، اونی‌که‌نمره۲۰‌گرفت‌تو‌بودی، اونی‌که‌‌همه‌تشویقش‌کردن‌توبودی

ولی...

پشت‌پرده‌‌ی‌همه‌اینا‌یکی‌هست که‌همه‌کار‌ارو‌درواقع‌اون‌کرده؛ اگه‌اون‌نمیخواسته‌اصلااااانمیشده اگه‌نمیخواسته‌آب‌از‌آب‌تکون‌نمیخورده

همه‌چی‌اون‌بوده‌وما‌فکر‌میکردیم‌همه‌کارارو خودمون‌کردیم...

غافل‌از‌اینکه‌ما‌بدون‌اون‌حتی‌راحت‌ترین‌و عادی‌ترین‌کارممکن‌هم‌نمیتونیم‌کنیم

هیچ‌وقت‌حواسمون‌بهش‌بوده؟ وقتی‌یه‌جایی‌یه‌موفقیت‌کسب‌کردیم، یا‌اتفاق‌خوبی‌رو‌رقم‌زدیم‌و... بهش‌گفتیم‌‌ممنونم؟گفتیم‌که‌حواسم‌بود‌ همه‌کارارو‌تو‌کردی؟‌گفتیم‌من‌بدون‌تو‌که چیزی‌نیستم؟