ستاره های من تو آسمونن...و من دارم به سمتشون پرواز می کنم. بدون بالم، پس با خنج کشیدن دیوار نامرئی بی نهایت بلند دارم به سمتشون میرم این یه پروازه ولی پر از درد، پر از سوزش و پر از قرمزی و گرمی و ترشی خون. پر از پارافین ذوب شده ی شمع هایی که زیر پام می گیرم تا از سوختن مجبور به بالا رفتن بشم. من برای ستاره هام جون میدم. همینجوری که تا الان پوستم رو دادم و قطره قطره خونم رو. زندگی همینقدر خاکستریه که تنها رنگ، توی رگ های تو جریان داره و من دنیا رو پر از رنگ می کنم
#پلوتون : چقدر خوبه که برای ستاره ها میجنگی ، این چیزیه که از جنگجویی که تو اخترکم بوده توقع دارم
