_

شب دهمه. شبی که حائلِ بین دوست و دشمن مشخص شد. از ۱۳۸۷ سال پیش تا الان، در هر جای تاریخ، تقابل حسینیان و یزیدیان رو شاهد بودیم. عاشورا پاک نشد، بلکه هزاران بار تکرار شد، و بُرد با کسی بود که امام عصرش رو شناخت.باز هم در کرب و بلا بی‌طرفان بی‌شرفانند؛ چشمی که بر روی یزید زمانه بسته شد، اشکش بر پسر فاطمه قطره‌ی آبِ شوری بیش نیست. حواسمون باشه با بی‌طرفی‌مون در زمره‌ی قاتلین حسینِ علی (ع) قرار نگیریم و با سکوتمون نعل‌بند اسب‌های لشکر یزید نشیم... #شب_دهم

_

بلندمرتبه شاهی ز صدر زین افتاد غلط اگر نکنم عرش بر زمین افتاد

من تموم شدم ولی جزوه‌های دکتر خلیلی و امتحانام نه

از خیابان‌هایت بدم می‌آمد. دل‌گیر بودند و غم‌انگیز. اما دلخوشیم این بود که با "او" در یک شهر نفس می‌کشم؛ و همین شاید دیدارمان را محتمل می‌کرد. از صبح روز ۹ اسفند، تاریک شدی برایم. من "توی بدون او" را دوست ندارم. من کشوردوستِ ویرانت را دوست ندارم. من تو را بدونِ او نمی‌خواهم تهران.

_

عمری به بوی یاری کردیم انتظاری زآن انتظار ما را نگشود هیچ کاری از دولت وصالش حاصل نشد مرادی وز محنت فراقش بر دل بماند باری هر دم غم فراقش بر دل نهاد باری هر لحظه دست هجرش در دل شکست خاری ای زلف تو کمندی ابروی تو کمانی وی قامت تو سروی وی روی تو بهاری دانم که فارغی تو از حال و درد سعدی کاو را در انتظارت خون شد دو دیده باری دریاب عاشقان را کافزون کند صفا را بشنو تو این سخن را کاین یادگار داری

کاو را در انتظارت، خون شد دو دیده باری

خدا رهبرم را کجا می برند عزیزِ خدا را چرا می برند گمانم امامِ شهید مرا به عرشِ عظیمِ خدا می برند علیِ زِ نسلِ علی را نجف به دیدارِ ایوان طلا می برند زِ بس عاشق قبرِ شش گوشه بود زیارت به کرب و بلا می برند ملاقاتِ معصومه در شهر قم به مشهد ، طوافِ رضا می برند ولیِ خدا را چه با احترام کفن پوش از این سرا می برند تمامِ وجودِ مرا می برند خدا رهبرم را کجا می برند #رهبر_شهید

صبح خبر می‌دهند رفتن من را از پدر رفته‌ام خبر که بیاید... "دانشگاه تهران، هیئت اصحاب الحسین/ سه روز تا وداع"