«دروازه ای از جنسِ هیچ»(۲) یک روز، وقتی دوباره از دویدنِ بی‌فایده خسته شده بود و روی نیمکتِ چوبیِ همیشگی‌اش نشسته بود، دید که کلماتِ روی دیوارِ روبرویش –همان جمله‌ی معروفِ «ما هیچ، ما نگاه»– شروع کردند به ذوب شدن. حروفِ «هـ»، «ی»، «چ» مثل جوهرِ سیاه روی سنگ‌فرش‌های خیابان چکیدند. او بلند شد و با احتیاط قدم به میانِ این سیاهیِ جاری گذاشت. ناگهان صحنه تغییر کرد: تمامِ خیابان‌ها و آدم‌هایی که با عجله به سمتِ اهدافِ دوردستشان می‌دویدند، محو شدند. پیرمرد خودش را در دشتِ بی‌انتهایی یافت که نه آفتاب داشت و نه ماه؛ فقط نوری ملایم از جنسِ سکوت فضا را پر کرده بود. او متوجه شد که این «هیچ»، آن پوچیِ ترسناکی نبود که مردم از آن حرف می‌زدند. اینجا، جایی بود که تمامِ «بایدها» و «نبایدها» تمام می‌شد

آن‌قدر در پیِ دنیایِ بی‌حاصل دویدیم که فراموش کردیم گاهی زیباترین مقصد، همین لحظه‌ای است که دیگر نمی‌دوی و به تماشایِ سکوتِ جهان نشسته‌ای🥀🌱 کپی بشدت ممنون❌ هم از عکس هم بیو🥺 #پروفایل #انگیزشی #زمینه https://eitaa.com/joinchat/324863690C8c15ba3672

دخترا داستان امشب و فردا شب درباره ی این متن و تصویر هست🥺💕 امیدوارم لذت ببرید🙃🌱 امشب رفتم تجمع بخاطر همون دیر شد دیگه به بزرگواری خودتون ببخشید😘🙂

ساعت ۱۲:۰۰

شبتون زیبا دخترک های پاپیون🎀

سلام دختراااا😁🎀 ببخشید دیگه من الان بلند شدم💕 عذر میخوام دیگه خوابم برد🙃🙄 با نرگس دوستم تا ۴ بیدار بودیم😉

بفرمایید ناهاررررر🥺💕

گاهی رها کردن، خودش یک حرکتِ بزرگ است. مثلِ دمِ نهنگ که با وقار از دلِ آب بیرون می‌زند و دوباره در آرامشِ اقیانوس غرق می‌شود. بگذار دغدغه‌هایت در عمقِ گذشته باقی بمانند؛ تو برای درخششِ لحظه‌ها آفریده شده‌ای.🌊 #انگیزشی #کپی نکن زیبا

سلام به همه ی خوشگلایی که جدید به جمعمون اضافه شدن🥺🎀 خیلی خوش اومدید به خونه ی خودتون🥺🥲

دخترا امشب داستان زودتر گذاشته میشه👏👏 دو تا پارت رو باهم گذاشتم🥺✨

«دروازه ای از جنسِ هیچ»(۳/۴) او در مرکزِ این بی‌نهایت، تکه‌ای از گذشته‌اش را دید؛ همان کودکی که سال‌ها پیش در جستجوی پروانه‌ای در یک باغِ سرسبز گم شده بود. آن کودک، در حالِ دویدن نبود؛ او داشت با همان «هیچ» بازی می‌کرد، طوری که انگار گران‌بها‌ترین هدیه‌ی جهان است. پیرمرد لبخندی زد. فهمید که تمامِ آن دویدن‌های طولانی‌اش در دنیای واقعی، برای رسیدن به همین یک لحظه بوده است: لحظه‌ای که می‌فهمی «هیچ‌چیز» بیرون از تو نیست که بخواهی به آن برسی، بلکه تو همان «هیچ» هستی که در عینِ خالی بودن، همه‌چیز را در خود دارد. وقتی چشم‌هایش را باز کرد، دوباره روی همان نیمکتِ قدیمی بود. کاغذِ کوچکی در دستش بود که روی آن به خطِ خودش نوشته شده بود: «آن‌قدر دویدم تا فهمیدم مقصد، همان جایی است که دیگر برای رسیدن نمی‌دوم.» او به شهر برگشت، اما دیگر کسی نبود که برای رسیدن به «هیچ» بدود؛ او حالا کسی بود که به «همه‌چیز» رسیده بود.