در زیارت عاشورا میخونیم : و ثَبِّتْ لی قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَیْنِ...

حالا، یکی از دلایلی که که باعث میشه در معیت امام پایدار و استوار نمونی، تعلقات دنیا عه.

یعنی چی ؟‌ یعنی دنیا رو بزاریم کنار ؟ از اجتماع فاصله بگیریم ، یه گوشه بشینیم؟ نه!!!

از دنیا استفاده کن ، ولی دل نبند !!! دلبستگی به دنیا نداشته باش.

امام سجاد در ماه رمضان، صورت به خاک میزاشتن، به پهنای صورت اشک میریختن، و میفرمودن : اَخرِجْ حُبَّ الدنیا مِن قَلبي! محبت دنیا رو از دل من بیرون کن...

از حضرت خدیجه [سلام‌الله‌علیها] -که خیلی ثروت زیادی داشتن- پرسیدن: چجوری دلت اومد اون همه ثروت رو بدی در راه خدا ؟ فرمودند: قبل از اینکه دل بکنم دل نبستم!!!

پای کار ولی باش ؛ تو محفل قبل هم گفتیم... اهل خطر در کنار امام باش! هرجا کار زمین افتاد ،بگو هستم

اگه امام بیعت برداشت تو وایستا، نرو ، مثل حضرت عباس علیه‌السلام، مثل جون مثل دیگر‌اصحابِ ‌امام‌حسین، -که درشب عاشورا وقتی امام فرمود: اینا با من کار دارن بیعتم رو برداشتم برید ؛ پای کار امام‌زمان‌شون موندن،- بگو : کجا بریم؟ کجا رو داریم بریم ؟ انصاف نیست بزاریم بریم ..

و در پایان محفلمون ...

توصیه ای رو از حضرت رسول‌الله (صلی‌الله‌علی‌و‌آله) بشنویم:

روزی امیرالمؤمنین آمدن پیش پیامبر فرمودند: ای رسول الله من رو نصیحت کنید؛ و پیامبر فرمودند: قُل رَبي الله وَ استَقِم... -بگو پروردگارم خداست و استقامت کن-

والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته.