داشتم به این فکر میکردم که اسکیزوفرنی از اون دست اختلال هاست که واقعا آدم رو شگفت زده می‌کنه

منظورم اینه که چه بلایی سر مغز میاد که می‌تونه چنین توهم های قدرتمندی رو ایجاد کنه و دیگه هم درمان نمیشه

به علاوه وقتی داستانی رو می‌خونید که نقش اصلی اسکیزوفرنی داره(و این رو قبول نمیکنه) ناخودآگاه درباره ی تک تک اتفاقات داستان دچار شک و تردید میشید همه ی وقایع و حتی آدم ها، تک تک دیالوگ ها و همه چیز توی هاله ای از ابهام فرو میره

حالا فرض کنید یک فرد اسکیزوفرنی با این شک و تردید روانی کننده زندگی میکنه

حقیقتا دلم براشون سوخت

من به این نتیجه رسیدم که معمولی ام

توی هیچ چیز بهترین نیستم اما کاری که واقعا دوست دارم( نوشتن) رو به بهترین شکلی که میتونم انجام میدم

من احتمالا آدم تاثیر گذاری نیستم ولی میتونم خوب حرف بزنم

من دست گرفتن جمع رو خیلی خوب بلدم و تقریبا از پنج شیش سالگیم میتونستم هروقت که بخوام مرکز توجه جمع بشم

شاید خودمو دست کم بگیرم اما بلدم چطور خودم رو دوست داشته باشم

شاید باید بپذیرم معمولی بودن واقعی ترین چیز توی زندگیه

من قرار نیست باهوش ترین یا خارق‌العاده ترین آدم بین اطرافیان خودم باشم اما پذیرفتن همین حقیقت می‌تونه به من قدرت بهتر شدن رو بده