دلم میخواست الان حرمتون میبودم و زار میزدم و بلند بلند میخوندم آقای من، پسر امام رضای من...💔

یا جوادالائمه! تو عادتت کرم است درست مثل حســـنﷺ شده است عادت من هم گدایی درتان

‌ تو جنس غربتت از جنس غربت حـسـن است میان خانه و غربت ؟! امان ز همسرتان 💔

دلیل هلهله کردن به پشت در این بود به گوش ها نرسد تا صدای آخرتان ...🥀 ‌

اعتقاد بعضی مادربزرگا و پدربزرگا به خدا، تو یه لول دیگس..

(اسلام علیک یا بقیه الله🌱)

ازامشب‌به‌بعدبه‌عشق‌محرمت، چله‌گرفته‌ام📖 که‌گنه‌کم‌کنم‌حسین ♥️:)) (به نیابت از حضرت صاحب الزمان ارواحناله الفداه✨) #چله_عاشورا #قرار_عاشقی @malmus_ir

📜 در برابر بلا... فشاری که من در رابطه با حسین می‌بینم، به‌‌خاطر فشاری است که من در این رابطه، به حسین وارد می‌کنم! چون آن موجود را لطیف می‌‌بینم، برای من سخت است حرفی بزنم یا کاری بکنم که او را رنج دهد.

‌ اینکه در همراهی با او کم بیاورم و به آن کاروان نرسم و در آن سفینه ننشینم در‌حالی‌که می‌‌بینم می‌‌رود، اینها آن رنجی است که باید بیشتر به آن دقت و توجه شود. این مصیبت، مصیبت بزرگی است و تکرارش هم در زیارت عاشورا، روی این حساب است.

‌ حال، چگونه و با چه توانی در برابر این مصیبت‌‌های بزرگ باید بایستیم؟ اینجاست که جزع و داد انسان درمی‌‌آید؛ مگر اینکه با آن دید به قضیه نگاه کنیم که «اَللّٰهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشّاكِرینَ لَكَ عَلیٰ مُصابِهِمْ». ▪️از کسانی باشیم که در برابر مصیبت، طالب و شاکرند، نه صابر !

‌ بچه‌‌ها در برابر بلاهایی که برایشان می‌‌آید، مثلاً آمپولی که باید بزنند یا دوایی که باید بخورند، خیلی جزع دارند؛ تا حدی از رشد که می‌‌رسند، دوا را می‌‌خورند و دم نمی‌‌زنند؛ به بلوغ که می‌‌رسند، برای این امور تشکر هم می‌‌کنند؛ ولی عده‌‌ای هستند که در صف می‌‌ایستند و طالب رنج هستند. این تفاوت برخوردها در برابر بلا، از جزع و صبر تا شکر و طلب، منوط به مرحله روحی خاصی است؛ وگرنه این مصیبت و درد، قابل تحمل نیست! ❛❛ عین‌صاد 📚 #خون_خدا | ص ۳۹