تحدیر خوانی استاد احمد دیاِغ جزء۲۶

آرزوهای من کوچک است. اینکه فردا به کارهای خانه برسم. بچه‌ها بازی کنند‌‌. موقع انجام کارها توی دست‌‌ و پای من نباشند. موقع بازی امیررضا ایه را هل ندهد‌. خودشان غذا بخورند‌. شب خودشان بخواند‌. حرف بزنند و بگویند جیش دارند یا چیز دیگر ‌و بشود از پوشک بگیریم‌شان. اعصابی ازم بماند و برسد به آخر شب و وقتی پسرها خوابیدن بشود با همسرم شام بخوریم و حرف بزنیم و دفترچه مشترک رابطه‌مان را چک کنیم. بعد بخوابیم و تا صبح هیچ صدای گریه‌ای نیاید و صبح سرحال چشم باز کنم. این‌ها را نوشتم تا برایم کوچک شود. تا از حجم سختی کاری که میکنم کم شود. که به خودم بگویم می‌گذرد. بیا و از بالا به آرزوهای در گذرت نگاه کن‌. همه‌ی این‌ها بهانه‌ای برای زندگی فرداست‌. تو فردا بیدار می‌شوی برای همین‌. برای سختی کشیدن و سختی ندیدن. زندگی پرفشار امروز روشن است‌. اگر به هر سختی از روزنه‌ای جدید نگاه کنی و نوری از دل تاریکی بیرون بکشی! #روزمره_نویسی #عکس_نوشت ___________________ @Mamaa_do