درِ خیبر صدا زد که مرا پُل کرده‌ای، پس من صراطِ دومم، چون متکی هستم به زانویت!

تویی آن فاتحی که قبل و بعد از فتح تو بگذاشت نبی مرهم به چشمانت، خدا مرهم به زانویت

شبِ معراج جای اولین پله، به امر دوست بنا شد پا نهد پیغمبرِ خاتم به زانویت...!

همان اندازه‌ای که سر حسن بر زانویت بگذاشت قسم بر عدلِ تو، شب‌ها یتیمان هم به زانویت...

به وقت چاه کندن چون سر زانوت خاکی شد ملائک صف به صف بوسه زدند از دم به زانویت

به پاهای تو افتادن نصیبِ نوح شد، شاید اولوالعَزمَش کنی افتد اگر آدم به زانویت!

نشستی آنقدر زانو به زانوی عَلی، سلمان که همچون من حسادت می‌کند عالَم به زانویت!

اَبروی پیوسته‌ات دائم گشایش می‌کند «یا حضرت شَبَّر»

تو بگو که سرنوشتم چون شهیدان می‌شود؟💔 غافلم من از خودم، دارد زمستان می‌شود...

وقتی احساس تعلق خاطر به دنیا کردید طوری که حالتون بد شد و دلتون گرفت مستند شهید ذوالفقاری رو ببینید. https://www.aparat.com/v/17xEb

خنده و گریه‌ی عُشاق ز جایی دِگرست می‌سرایم به شب و وقتِ سحر می‌مویَم «شهید محمد هادی ذوالفقاری»

استاد کریم محمود حقیقی درباره اهتمام ایشان«آیت الله شیخ محمد جواد انصاری همدانی» به رعایت حریم شرع می‌گویند: «آیت الله نجابت می‌فرمودند: در سفری که آیت الله دستغیب به همدان داشتند، یک عبا برای آقا هدیه برده و آن را روی طاقچه اتاق گذاشته بودند. سال دیگر که دوباره به همدان می‌روند، می‌بینند آن عبا درست در همان‌جایی است که خودشان گذاشته بودند. می‌پرسند: آقا عبا اندازه‌تان نبود؟ به درد نمی‌خورد؟ می‌فرمایند: شما که نگفتی این را برای من آوردی، مطمئن نبودم برای من است. تا این اندازه مقید به شرع بودند.»