ما بی‌سلیقه‌ایم، تو حاجات ما بخواه.

ای جهان، کام تو شیرین ز عسل خواهد شد؛ مجتبی بعد علی شیر جمل خواهد شد ..

«دست دراز کن سیدمجتبی. میخواهم نخستین کسی باشم که با تو بیعت می‌کند!»

ببخشید، این بوی سوختن از چیز، چیز .. بگو، همون چیزِ کدومتونه؟

صالح بعد صالح .. 🤍

نمی‌دونم این قضیه چقدر برای شما می‌تونه جالب باشه، ولی برای من، سید مجتبی اولین کسیه که می‌تونم از اولین سخنرانی و تدبیرش توفیق بهره بردن‌رو داشته باشم. خدایا دمت‌گرم که هیچ‌جوره مملکتم عقب نمی‌شینه. خدایا نوکرتم که اجازه دادی این روزهارو ببینم و تو این برهه‌ی زمانی زندگی کنم. خدایا رهبرمونو حفظ کن. خدایا دورت بگردم.

و به قولی، نمی‌خوام اجازه بدم بیاناتشونو از دست بدم. تک به تک رو با دقت دنبال می‌کنم و به حافظه می‌سپرم و سعی می‌کنم ثبت کنم، به هر شیوه‌ای.

الحمدلله دیگه لازم نیست شعارهای حماسی‌مون رو تغییر بدیم.

اینکه بعضیاتونم فرق امید و خوشحالی رو نمی‌فهمید انسان های جالبی هستین. کاری به یسریا ندارم، ولی اونایی که نمی‌فهمن این حس خوبی که مردم گرفتن امشب بابت انتخاب رهبر جدید از روی امیده نه خوشحالی، سعی نکنید به هر نحوی سو استفاده کنید از این امید و اسمش رو بذارید خوشحالی که فقط ادراک خودتون از حس ها رو زیر سوال می‌برید.

حالا من روم نشد بگم دوستت دارم، ولی تو با خودت نگفتی این چرا داره رهبری سیدمجتبی‌خامنه‌ای رو به من تبریک میگه؟

هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردم تو این فصل از زندگیِ قشنگ و نازم، صبح‌ها با صدای جنگنده و پدافند و موشک از خواب بیدار شم. ان‌شاءالله جمهوری اسلامی با مادر و خواهر اسرائیل یک صحبت اساسی داشته باشه.

دوستان می‌فرمایند چرا این صحبتو ما نداشته باشیم؟ عزیزان رسالت شما صحبت نیست، فحشه. فحش بدید. فحش‌های زشت و زننده.