من باهات خاطره دارم، خاطره چیزِ کمی نیست.

با دیدن خنده‌های امیرپارسا نشاط قسطام پرداخت شد.

کی بود می‌گفت بدتر از این نمی‌شه؟ سلام بر هانتاویروس و بفنایی‌هایش.

خبر خوب برای درونگراها

اجتماع‌گریزها، فراخ‌ها و برادران.

حالا تو این گیرودار و ویروس‌جهانی و جنگ و محاصره به توانِ محاصره، واقعاً چطور این به مغزتون خطور می‌کنه که عه؛ می‌تونم روی سه‌نقطه‌ی چنلِ این دختره کلیک کنم و لای همه‌ی گزینه‌ها بگردم و لیوچنل رو بزنم؟ چه مغز هوشیار و توانمندی دارید.

"آدم است و سیب خوردن"

03:50 ____ و من، اسیر همین حکمت‌ام. این‌که در بزرگ‌ترین دوست‌داشتن‌ها باید هزار بار مُرد، تا یک‌بار فهمید چرا نگاه‌ها از آغاز به پایان خیره می‌شوند.

ببر به نام خداوندت. ذبح‌اش کن. ز اسماعیل جان بگذر و آزاد شو. حالا می‌فهمم که «چه‌حکمتی‌ست که در آغاز، نگاهِ من به سرانجام است». این هم تیتراژِ پایانیِ این سکانس از زندگی.

تکذیب می‌کنم. هیچ‌گاه ملت و امت این‌چیزی که شما فرمودید نبوده‌اند.