یه‌جوری بنده‌خدارو می‌کوبید که هرکس اعتراض کنه بهتون به‌خاطر لحن فاجعه‌تون میشه ماله‌کش، امّا هنگامی که ما به بی‌کار بودن عده‌ای کمی انتقاد می‌کنیم سریع هار می‌شید و پاچه می‌گیرید و مارو از دایره‌ی انقلاب بیرون می‌کنید. این لحن‌هایی که باهاش تولیدمحتوا می‌کنید و ویو می‌گیرید و با تخریب این و اون می‌پردازید چیزیه که آقای شهید راجع‌بهش کلی نهی کرده بودن. خود دانید صالح‌بعد‌صالح به پروفایل‌ها.

اون‌روزی که واقعیت برملا می‌شه قیافه‌هاتون خنده‌داره.

بچه‌ها، بانک‌های خون نیازمند یاری سبز شماست🫵🏼 هر کجای کشور هستید مخصوصاً قسمت جنوب، اگر شرایطشو دارید برید و خون اهدا کنید.

خیابون‌ خلوت نشه.

تو با لالایی خوابت برد منم، با موجِ خمپاره ..

شما اگر بکاءی عزیزتون بخواد شاپ بزنه، دوست دارید توش چه‌چیزایی پیدا بشه؟ کامل و با جزئیات برام بنویسید لطفاً. هرکی ‌ناشناس‌رو پر نکنه پهلوی‌فنه.💞

خوشا شما که جهان می‌رود به کامِ شما.

زیستن در مأمن.

شناسنامه‌ام را گم کردم. از سهل‌انگاریی‌‌هایم بیزارم. مامان دلداری‌ام میدهد.مامان میگوید: «آدم ها هر روز کلی چیز گم میکنند،مشکلی نیست. اصلا این چیزها برای گم کردنند.» شاید اگر یک سال پیش این اتفاق می‌افتاد مثل یک فاجعه با آن برخورد میکردم اما حالا نه. ببین،جنگ شده مردم شناسنامه که پیش‌کش خانه‌هایشان را از دست داده‌اند. دیگر چه اهمیتی دارد چند تا قل‌هو‌الله بخوانم تا پیدا شود؟مردم بچه‌هایشان را گم می‌کنند و بعد هم اعلامیه‌ی گم شدنش را روی دیوار دکه‌ی پارک میزنند. مردم خودشان را گم می‌کنند و ماه‌ها افسرده گوشه‌ی اتاق می‌نشینند. پیرمرد‌هایی که آدرسشان را فراموش میکنند ، خانه را گم می‌کنند و دیگر هیچ وقت برنمیگردند.مردم چیز هایی را گم می‌کنند که برایشان المثنیی نیست.یادگاری‌هایی را گم می‌کنند که دیگر هیچ وقت، هیچ‌جا پیدا نمیکنند. حالا که فکر میکنم چقدر خوشانسم که فقط شناسنامه‌ام را گم کردم. یحیی.

اون‌جایی دچار شکست می‌شم که بحث‌کردن با افراد بر سرِ تصمیم‌گیری در مورد مهم‌ترین و اساسی‌ترین مباحث زندگی‌م مواقعی رخ میده که من لبه‌ی پرت‌گاهِ فروپاشی روانی قرار دارم و نیاز واقعی و بالقوه‌ی من در اون لحظه بغله، نه استدلال آوردن بر سرِ بایدها و نبایدها و نشاید‌ها.

«ماکان» پیدا نشد ..

اسکار عجیب‌تریم بلاتکلیفی هم می‌رسه به اربعینِ امسال.