دیگه نمیتونم الان میمیرم

لاجالب ترین وضعیت ممکن!

او گفت عزیزجانم.. غم چشم هایت از کدام زخم عمیق حکایت دارد!؟

نگاه مونبک دقیقا همون نگاهیه ک بعد انداختن وحشت به جون خیلیا دارم:

1:05

0:55

Wow!..

چند سالِ پیش فکر میکردم همه مرده اند و من زنده، همه غم زده اند و من فرزند ِ امید، ولی حالا میفهمم همه فرزند امید بودند و من...دختر خوانده ی غم.. من .. ادم خاموش و ارامی در حاشیه ی زندگیِ این و آن بودم... من ادم آهنی بین جماعت انسان های سبز و دلنواز بودم من...علفی بین گل‌های داوودی و شبنم بودم... من تاریکِ ماجرا بودم و دیگران نور، نه..محبوب و نه منفور..تنها در حاشیه ی داستان چند دیالوگ کوتاه داشتم و آن هم : کسی او را ندید، کسی..حضورش را نفهمید...به ارامی رفت و به ارامی امد و به ارامی مُرد.... ‌افسون غم؟ نوشته های ″من″