یک شب در عمیق ترین نقطه ی آبراه عشق قایقی سرگردان بودم مهمان ماه و دریا... دریا زیبایی اش را می کشد به رخ من گشتهدبی قرار جای یک نفر خالیست تا همنشینِ یک عاشقِ دیوانه در مسیری که نمیدانم در وطنم است یا خارج از مرزهایش...

عید قربان آمد و عیدم شده چشمان تو عید به قربان نگاهت جان من قربان تو : ")

هیچوقت قرار نیس فراموش بشه فقط دیگه حرفی ازش زده نمیشه.

عشق یعنی در میان صد هزاران مثنوی بوی یک تک بیت، ناگه مست و مدهوشت کند

این عشق، چه عشق است؟ندانیم که چون است عقل است و جنون است و نه عقل و نه جنون است...

تو از هر منظری زیبا ترین هستی بگو جانا چطور گیرم تورا از دست بابایت

در دام چشمانت که افتادم به خود گفتم عجب صیاد زیبایی چه عشقی و عجب حالی

هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟ در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد نهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند چو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُر تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کرَم او نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

-