تو از هر منظری زیبا ترین هستی بگو جانا چطور گیرم تورا از دست بابایت

در دام چشمانت که افتادم به خود گفتم عجب صیاد زیبایی چه عشقی و عجب حالی

هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟ در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد نهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند چو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُر تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کرَم او نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

-

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

من به چشمم گفته بودم عشق ِمن را لو نده؛ این روانی، بی اجازه با تو صحبت می‌کند

ز بالای دست علی دست نیست ، تو که زیر دستی بگو "یاعلی"!

فکر میکنم...

خبرت هست که من تشنه دیدار توام باخبر باش که من سخت گرفتار توام .

از چرخش روزگار دگر سیر شدم از روز و شبم خسته و دلگیر شدم مرگم نمی گیرد سراغی از من . . به گمانش ك جوانم ، بخدا پیر شدم