عاشق جمله ی "همینه که هست"‌م.

It is what it is.

از تبعیضی که معلما‌ بین دانش‌آموزا‌ می‌ذارن‌ متنفرم. حتی اگه اون تبعیض به نفع من هم باشه، باز متنفرم.

از تک تک کادر مدرسه، معلمامون(به جز دبیر فیزیک)، خود مدرسه، بچه‌های مدرسه به جز چندنفر متنفرم.

و اینقدر خستم که می‌خوام با هیچکدومشون‌ ارتباط نداشته باشم

چقدر بعد مدرسه عصبانی و رنجیده بودم. الان همه چی به تختمه

وای یادم باشه راجع به والیبال بعدا یچیزی بهتون بگم.

یسری‌هارو دارم از اطرافم‌ حذف می‌کنم، کردم یعنی. و احساس آرامش می‌کنم. درسته رابطه ی آن‌چنان نزدیکی باهاشون نداشتم ولی همین‌ که دیگه باهاشون دوست نیستم بهم انرژی می‌ده

اینقدر امروز عذاب کشیدم و در کنارش‌ خوش گذشت که همه ی اینا با هم ساده می‌شه و تهش یک می‌مونه

ممنون که دووم آوردی منِ عزیز.

دیدی رفتی؟

زارت