و این تئاتری که من رفتم و دیدم،‌ کاملا مرتبط با همین جوجه تیغی بود. تازه الان داره گره‌های ذهنیم باز می‌شه.

حتی شده بخاطر اون چندنفری هم که بین اون همه آدم دوسشون دارم ادامه می‌دم.

حالا یچیزی هم بگم و برم ادامه ی اون مسابقه‌هه. امروز سعی کردم تو مدرسه کمتر منفی باشم. یعنی وقتی اون همکلاسیم حرف می‌زنه، پشتش بد نگم و فقط صبور باشم. آرومتر باشم. نمی‌دونم می‌فهمید یا نه ولی من خیلی کم‌صبرم. ینی کافیه یه نفرو ببینم که یخورده کند باشه یا یه سوالی رو دوبار بپرسه، سریع عصبی می‌شم و تحمل اون موقعیت سخت‌تر می‌شه برام. ولی امروز اینطوری نبودم. و چقدر حال خودم بهتر بود و کل اون انرژی مثبت برگشت به خودم.

آنقدر ساز می‌زنیم که زمانه برقصد به ساز ما روزی رسد که زمین خلاف بگردد ز ناز ما

معاونمون بهم گفت باید صد سال زنده بمونید و جور این زندگی رو بکشید. می‌دونم خانم، می‌دونم (:

یکی نیست به من بگه تو مامانت جنوبیه بابات جنوبیه کیت جنوبیه که با این لهجه حرف می‌زنی؟😂😂😂

خیلییی باحاله فقط کافیه یه نفر که لهجه داره با من صحبت کنه، اینقدر سریع تاثیر می‌گیرم که تا یه مدت فقط با اون لهجه حرف می‌زنم😂😂

دختر فامیل بهم گفت کچل. بینظیرههه بینظیر

من هیچی واسه امتحان شیمی فردا نخوندم و می‌خوام به اطلاعات قبلیم تکیه کنم. امیدوارم ناامیدم نکنن.

نکردن خداروشکر

دقیقا بحث امروزم با تراپیستم. جوری که ذهن من می‌ترسه از عقب موندن، و اون اضطراب هنوزم ول کن نیست. به قولی، اون والدی که همیشه انتقاد می‌کرده رفته، ولی الان خود من شدم یه والد انتقادگر که خودمو آزار می‌دم.