نکردن خداروشکر

دقیقا بحث امروزم با تراپیستم. جوری که ذهن من می‌ترسه از عقب موندن، و اون اضطراب هنوزم ول کن نیست. به قولی، اون والدی که همیشه انتقاد می‌کرده رفته، ولی الان خود من شدم یه والد انتقادگر که خودمو آزار می‌دم.

و باید بیشتر خودمو تو موقعیت‌های اضطراب‌زا قرار بدم. و اولین تلاشمم، کلاس آنلاین امشب بود. از اول کلاس که هیچی نمی‌گفتم و از آخر کلاس که سوالمو تونستم بپرسم.

درس امروز هم اینه که قبل تمرین سنگین غذای چرب و سنگین نخوریم.

یکی از بزرگترین اشتباهای من اینه که وسط بحث صدامو می‌برم بالا و حتی اگه حق با من باشه صحنه رو ترک می‌کنم و اجتناب می‌کنم و همین باعث می‌شه یه بحث بارها و بارها تکرار بشه و آخرشم به نتیجه‌ای نرسه.

خیلیی خستم واقعا. فردا رو بهتر می‌سازم

وای بچه‌ها کراش زدم. و پیجشم پیدا کردم. و گس وات؟ پابلیکه باورتون می‌شهخهیبخهتیبهم؟

من به شدت با جمله ی <گر تو با بد بد کنی پس فرق چیست> مخالفم.

دیگه واسه این آخری جون ندارم.

شاید باورتون نشه ولی الان خیلی رندوم می‌خوام گریه کنم ولی گریه‌م نمیاد.

حالا این وسط سگ هم می‌خوام