دقیقا بحث امروزم با تراپیستم. جوری که ذهن من می‌ترسه از عقب موندن، و اون اضطراب هنوزم ول کن نیست. به قولی، اون والدی که همیشه انتقاد می‌کرده رفته، ولی الان خود من شدم یه والد انتقادگر که خودمو آزار می‌دم.

و باید بیشتر خودمو تو موقعیت‌های اضطراب‌زا قرار بدم. و اولین تلاشمم، کلاس آنلاین امشب بود. از اول کلاس که هیچی نمی‌گفتم و از آخر کلاس که سوالمو تونستم بپرسم.

درس امروز هم اینه که قبل تمرین سنگین غذای چرب و سنگین نخوریم.

یکی از بزرگترین اشتباهای من اینه که وسط بحث صدامو می‌برم بالا و حتی اگه حق با من باشه صحنه رو ترک می‌کنم و اجتناب می‌کنم و همین باعث می‌شه یه بحث بارها و بارها تکرار بشه و آخرشم به نتیجه‌ای نرسه.

خیلیی خستم واقعا. فردا رو بهتر می‌سازم

وای بچه‌ها کراش زدم. و پیجشم پیدا کردم. و گس وات؟ پابلیکه باورتون می‌شهخهیبخهتیبهم؟

من به شدت با جمله ی <گر تو با بد بد کنی پس فرق چیست> مخالفم.

دیگه واسه این آخری جون ندارم.

شاید باورتون نشه ولی الان خیلی رندوم می‌خوام گریه کنم ولی گریه‌م نمیاد.

حالا این وسط سگ هم می‌خوام

یه کاری که نزدیک دو هفته بود هی عقب می‌نداختمش رو امروز بالاخره انجام دادم. هیهیهیهیهی

جمله ی "مقایسه نکنید" خیلی مسخرس. مثل این می‌مونه که من بگم قلب داداش یه دو دقه خون پمپاژ نکن بیزحمت. مقایسه کار ذهنه. ما تنها کاری که می‌تونیم انجام بدیم پذیرشه.