قال الله عزّوجلّ: هر كه بنده ي مؤمن مرا بيازارد، بايد با من اعلام جنگ كند.

قال الله عزّوجلّ: اي عيسي! آن كه بر من شوريده و گناه مي‌كند تو را نفريبد. روزي مرا مي‌خورد و ديگري را بندگي مي‌كند... آن چنان او را به بند مي‌كشم كه راه گريزي نداشته باشد.

قال الله عزّوجلّ: مال بسيار، گناهان را از ياد مي‌برد. (كافي۲/۴۹۷)

قَالَ وَ قَالَ الصَّادِقُ ع مَنْ نَظَرَ إِلَی امْرَأَةٍ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَی السَّمَاءِ أَوْ غَمَّضَ بَصَرَهُ لَمْ یَرْتَدَّ إِلَیْهِ بَصَرُهُ حَتَّی یُزَوِّجَهُ اللَّهُ مِنَ الْحُورِ الْعِینِ. ** ترجمه: امام جعفر صادق (ع) فرمود: "هر کس به زنی نگاه کند و سپس چشمان خود را به آسمان بردارد یا چشمان خود را ببندد، دیدگانش به او باز نمی گردد تا زمانی که خداوند او را به حورالعین (زنان بهشتی) تزویج کند. "

وَ فِی الْخِصَالِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ عَنِ الْحِمْیَرِیِّ عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِیهِ ع قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص أَرْبَعٌ یُمِتْنَ الْقَلْبَ الذَّنْبُ عَلَی الذَّنْبِ وَ کَثْرَةُ مُنَاقَشَةِ النِّسَاءِ یَعْنِی مُحَادَثَتَهُنَّ وَ مُمَارَاةُ الْأَحْمَقِ یَقُولُ وَ تَقُولُ وَ لَا (یَئُولُ) إِلَی خَیْرٍ أَبَداً وَ مُجَالَسَةُ الْمَوْتَی قِیلَ وَ مَا الْمَوْتَی قَالَ کُلُّ غَنِیٍّ مُتْرَفٍ. ترجمه: این روایت نقل شده از مسعدة بن صدقة از امام جعفر صادق (علیه السلام ) از پدرش است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله ) فرمود: "چهار چیز دل را می‌میراند: گناه بر گناه، بحث زیاد با زنان، یعنی صحبت کردن با آنها، و جدل با احمق که می‌گوید و تو می‌گویی و هرگز به خیر نمی رسد، و هم نشینی با مردگان. گفته شد: 'و مردگان کیانند؟ ' فرمود: 'هر ثروتمند مترفی. '"

وَ بِإِسْنَادِهِ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ أَنَّهُ قَالَ لِلصَّادِقِ علیه السلام الرَّجُلُ تَمُرُّ بِهِ الْمَرْأَةُ فَیَنْظُرُ إِلَی خَلْفِهَا قَالَ أَ یَسُرُّ أَحَدَکُمْ أَنْ یُنْظَرَ إِلَی أَهْلِهِ وَ ذَاتِ قَرَابَتِهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَارْضَ لِلنَّاسِ مَا تَرْضَاهُ لِنَفْسِکَ. ** ترجمه: این روایت نقل شده از ابی بصیر است که به امام جعفر صادق (علیه السلام ) گفت: "مردی که زنی از کنار او عبور می‌کند و او به پشت سر او نگاه می‌کند، آیا کسی از شما خوشحال می‌شود که به خانواده و نزدیکانش به این شکل نگاه شود؟ " گفتم: "نه". فرمود: "پس برای دیگران همان چیزی را بپسند که برای خود می‌پسندی. " ---------- [۳]: الفقیه ۴- ۱۹- ۴۹۷۲.

سالم می گوید: چند روزی از ماه رجب مانده بود که به خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم. چون نظر مبارک آن حضرت بر من افتاد، فرمود:آیا در این ماه روزه گرفته ای؟ گفتم:نه به خدا، ای پسر رسول خدا! فرمود:آن قدر ثواب از دست داده ای که اندازه ی آن را کسی جز خدا نمی داند! به یقین، این ماهی است که خدا آن را بر ماه های دیگر فضیلت داده و احترام آن را عظیم نموده و گرامی داشتن روزه داران این ماه را بر خود واجب کرده. گفتم:یابن رسول اللّه، اگر در باقی مانده ی این ماه روزه بدارم آیا به بخشی از ثواب روزه داران آن نایل می شوم؟ فرمود:ای سالم، هر که یک روز از آخر این ماه را روزه بدارد، خدا او را از سختی سکرات مرگ و از هراس پس از مرگ و از عذاب قبر ایمن می کند؛ و هر که دو روز آخر این ماه را روزه بدارد، به آسانی از صراط می گذرد؛ و هر که سه روز آخر این ماه را روزه بدارد، از وحشت بزرگ روز قیامت و از سختی های آن روز ایمن می شود و برات آزادی از آتش دوزخ را به او عطا می کنند. (مفاتیح الجنان)

جلسه اول

ادامه حدیث منزلت جلسه دوم

💠 استغفار بعد از تسبیحات اربعه 💬 مستحب است در رکعت سوم و چهارم بعد از تسبیحات، استغفار کند، مثلاً بگوید: اَستَغفِرُ اللهَ رَبِّی وَ اَتُوبُ اِلَیهِ یا بگوید: اَللّهُمَّ اغفِرلِی .

قال رسول الله«صلوات‌الله‌علیه‌وآله»: أَلَا إِنَّ رَجَباً شَهْرُ اللَّهِ وَ شَعْبَانَ شَهْرِي وَ رَمَضَانَ شَهْرُ أُمَّتِي‌(ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص: 54) هان ای مردمان! آگاه باشید که رجب ماه خداوند و شعبان ماه من و رمضان ماه امّت من است. آری! ماه شعبان؛ مأوایی در آغوش گشوده رسول خدا«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» است

فطري بودن محبّت حضرت حق عزّ و جلّ در فراز ديگري از مناجات شعبانيّه عرض مي‌كنيم: إلهي لَم يَكُن لي حَولٌ فَانتَقَلَ بِه عَن مَعصِيَتِكَ إلّا في وَقتٍ أيقَظتَني لِمحبّتك؛ «خدايا! براي من نيروي تحرّكي نبود كه از حال نافرمانيت منتقل شوم، مگر وقتي كه مرا براي محبّت خودت بيدار كردي». ببينيد سخن از ايجاد محبّت نيست بلكه سخن از بيداري محبّت است. نمي گويد محبّت را القا كردي بلكه مي‌گويد فقط براي محبّتت بيدارم كردي تا از معصيت تو دور شوم. امّا اين شوق و محبّت از كجا آمده است؟ اين محبّت در عمق جان هر انساني هست. انسان به اقتضاي فطرت و خلقت، خالقش را كه وجودش و هستي اش از اوست و مُنعِمش را كسي كه اين همه نعمت و بركت به او داده در حالي كه خودْ غنيّ و جميل علي الاطلاق است دوست دارد. فقط گاهي بر اثر گناهان و بر اثر عوامل خارجي اين احساس به خواب رفته است. اين جا هم اگر عاملي باشد كه انسان را بيدار كند آن محبّت فَوَران مي‌كند. پس اگر كسي مُنعِم خود را دوست نداشت علّتش چيست؟ علّت اين است كه روي فطرتش پا گذاشته و فطرتْ به خواب رفته است. كافي است فطرت بيدار شود تا محبّت الهي را بيابد. البتّه اين محبّت علامت و نشانه هم دارد. نشانه ي محبّت الهي اطاعت از خداست. اگر محبّت خدا در عمق جان رسوخ كند از معصيت خدا دست مي‌كشيم. امام صادق علیه السلام طبق نقل فرمودند: من تعجّب مي‌كنم از كسي كه ادّعاي محبّت خدا نموده و در عين حال عصيان خداوند را مي‌نمايد. و بعد اين دو بيت را خواندند: تَعصِي الإلَهَ و أنتَ تُظهِرُ حُبَّهُ * هَذا لَعَمرُكَ في الفِعالِ بَدِيعٌ لَو كانَ حُبُّكَ صادِقاً لَأطَعتَهُ * إِنَّ المُحِبَّ لِمَن يُحِبُّ مُطِيعٌ [۱] «عصيان خداوند مي‌كني و در همان وقت مي‌گويي محبّت خدا دارم و اظهار دوستي با خدا مي‌كني! به جان تو سوگند! اين يك امر تازه و شگفت انگيزي است! اگر محبّت تو راست بود اطاعت خدا را حتماً انجام مي‌دادي؛ زيرا مُحِبّ هميشه مُطيع محبوبش است». ---------- [۱]: وسائل الشيعة، ج۱۵، ص۳۰۸.