از گِلی دیگر مرا شاید پدید آورده‌اند

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

یک ذره وفا را به دو عالم نفروشیم

گفته بودی دردِ دل کن گاه با هم‌صحبتی

هنوز میلِ تو بر قهرهای طولانی‌ست؟

که کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوت

گفتمش کوته مکن گیسو که این عمر من است

 به هر موجی که می‌گفتم غمِ خویش

برنمی‌گردی ولی من هم‌چنان در شعرها