سلام بر هر کسی که خدا مقدر کرده است نوشته مرا بخواند « مذاکره نکنیم چه کنیم؟ » تکلیف هر جنگی با مذاکره مشخص می شود ما هر چقدر هم بجنگیم بالاخره باید در مذاکره برای تثبیت نتایج جنگ حاضر شویم. این گزاره بعنوان اصل قطعی ، تقریبا در همه نحله های فکری کشور مورد پذیرش قرار گرفته است. مذاکره پایان جنگ در یکی از زمینه های زیر صورت می گیرد ۱_ یکی از طرفین احساس می کند در مرز نابودی یا صدمه جدی غیرقابل تحمل قرار گرفته است و باید امتیاز قابلی بدهد تا مرگ خود را عقب بیاندازد برای همین پیشقدم مذاکره می شود مثل کسی که در مواجهه با زورگیر از ترس صدمه جدی ، حاضر می شود گوشی و لپتاپ خود را بدهد. سرنوشت قطعی چنین مظلومی ذلت و باج دادن های پشت سر هم است و لاغیر ۲_ طرفین درگیری فهمیده اند زورشان به هم نمی رسد باید به نوعی غائله را ختم کنند در این صورت امتیاز دادن و گرفتن معنا ندارد. در نهایت هر کدامشان به مرزهای قبل از درگیری برمی گردند تا برای موقعیت مناسب بعدی آماده شوند. شاید از برخی منافع چشم بپوشند اما امتیاز اساسی نمی دهند هر دو طرف هم باید فعلا با صدماتی که خوردند کنار بیایند. در این صورت هر کدام از طرفین باید خودشان را برای درگیری پرقدرت تر و پرصدمه تر بعدی آماده کنند. در انتها هم خدا حسرت موقعیت های مقاومت قبلی را به دل مظلوم می نشاند. ۳_ یکی از طرفین که طرف پیروز و قوی است می داند که در جنگ هم پیروز می شود اما تحلیلش این است که اگر مذاکره کند هم امتیاز می گیرد هم هزینه جنگ را نمی پردازد. در این صورت با ضربات موثر و اساسی اول توان خود برای شکست طرف مقابل را به رخ می کشد آنگاه باب مذاکره را باز می کند. آنگاه با دست برتر با اعتماد بنفس بالا و شروط حداکثری و با حوصله مذاکره می کند ، در صورت شکست مذاکرات هم راه سخت تر را می رود همین! اما قاعده غیبی موجود در این معادله چیز دیگری است اگر عده ای از مظلومین با دور ریختن همه معادلات و محاسبات اینچنینی فقط حاضر باشند تا پای جان بایستند هم پیروز خواهند شد هم امتیاز نمی دهند. به این روایت توجه کنید دَعَا رَجُلٌ بَعْضَ بَنِي هَاشِمٍ إِلَی اَلْبِرَازِ فَأَبَی أَنْ يُبَارِزَهُ فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُبَارِزَهُ قَالَ كَانَ فَارِسَ اَلْعَرَبِ وَ خَشِيتُ أَنْ يَغْلِبَنِي فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ بَغَی عَلَيْكَ وَ لَوْ بَارَزْتَهُ لَغَلَبْتَهُ وَ لَوْ بَغَی جَبَلٌ عَلَی جَبَلٍ لَهُدَّ اَلْبَاغِي. ( الکافي ج ۵، ص ۳۴ ) ظالمی فردی از بنی هاشم را به مبارزه دعوت کرد اما آن فرد از مبارزه کنار کشید و ابا کرد مولی علی ع پرسیدند چرا با او مبارزه نکردی؟ گفت : پهلوان و ابرقدرت عرب بود ترسیدم شکست بخورم. مولی علی ع فرمود او به ناحق و به ظلم تو را به مبارزه دعوت کرده بود اگر مقابلش می ایستادی و کنار نمی کشیدی حتما به او غلبه می کردی اگر کوهی به کوه دیگر ظلم کند کوه ستمگر متلاشی می شود. مذاکره نکنیم چه کنیم؟ مرد باش ، بجنگ ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ شیخ اسماعیل رمضانی

هارداسان یعنی کجایی مرد میدان هارداسان؟ 🥀سالگرد شهادت شهید رئیسی 💔😭🇮🇷

هاآرتص: ایران بی‌توجه به تیک‌تاک ساعت ترامپ، واقعیت جدیدی را در خلیج‌ فارس شکل می‌دهد ▪️گسترش مسیرهای حمل‌ونقل زمینی در کنار دریافت عوارض سنگین از نفتکش‌ها در تنگه هرمز، فضای تنفسی بیشتری را نسبت به آنچه غرب انتظار داشت برای جمهوری اسلامی فراهم می‌کند. 💔🇮🇷

🔴 تصمیمات مهمی در تهران در مورد واکنش به هر حمله جدید گرفته شده است. همانطور که واکنش ایران به حملات اولیه آمریکا و اسرائیل در جنگ اخیر بسیار فراتر از جنگ ۱۲ روزه بود (از جمله منطقه‌ای کردن جنگ و بستن تنگه هرمز)، هرگونه حمله جدید، واکنش تهاجمی‌تری از سوی ایران در پی خواهد داشت و مجموعه‌ای گسترده‌تر و کاملاً جدید از اهداف در همان ساعات اولیه مورد هجوم قرار خواهند گرفت. ✍مصطفی نجفی 💔🇮🇷

سلام بر تو، ای خادمِ خستگی‌ناپذیر امت اردیبهشت، برای ما طعمِ خون و ایثار گرفت؛ ماهِ عروج مردی که «خستگی» را خسته کرده بود و در مسیر خدمت، آرام و قرار نداشت. او که ردای ریاست را نه برای نشستن در کاخ‌ها، که برای دویدن در میدان‌های سخت بر تن کرد. 🔴 او که رکورددار پرکاری بود؛ مردی که پس از سفرهای فشرده دیپلماتیک در سرمای مسکو، سحرگاه به تهران می‌رسید اما استراحت را بر خود حرام می‌کرد تا اولِ صبح در میان مردمِ البرز باشد. همان که رهبر انقلاب بارها به او تذکر دادند: «مقداری استراحت کنید و به بدن خود برسید». 🔵 سرسخت در صیانت از حق مردم بود؛ مدیری که اجازه نداد حتی برای حفظ امنیت جانی‌اش، استخراج از میدان گازی مشترک یک دقیقه متوقف شود، چرا که معتقد بود توقف کار، ضربه به منافع ملی و سفره مردم است. 🔴 کوه سعه‌صدر و مدارا بود؛ در روزهایی که تندترین توهین‌ها را در مناظرات شنید، با لبخندی که بوی مظلومیت شهید بهشتی را می‌داد، سکوت کرد و گفت: «مصلحت در سکوت است و خدا از مؤمنین دفاع می‌کند». 🔵 زاهدی بی‌تکلف بود؛ که حتی در مقام معاون اول قوه قضائیه، در آپارتمانی ساده زندگی می‌کرد و وقتی از او پرسیدند چرا به خانه‌ای بهتر نمی‌روید، با صدایی که هنوز در گوش تاریخ هست، پاسخ داد: «همین‌قدر هم برایمان زیاد است». 🔴 حامی محرومان و مرهمِ زخمِ دیده‌نشده‌ها بود؛ رئیس‌جمهوری که با بالگرد به دورافتاده‌ترین روستاهای مرزی می‌رفت؛ جاهایی که اهالی‌اش تا به حال یک بخش‌دار هم ندیده بودند و از دیدن عالی‌ترین مقام کشور در میان خانه‌های گلی‌شان، چشمانشان از اشک و تعجب می‌درخشید. 🔵 نگهبانِ دقیقِ معیشت بود؛ که هر روز صبح پس از اذان، قیمت اقلام اساسی را چک می‌کرد و در جلسات دولت، از آمارهای کلان عبور می‌کرد تا به حقیقتِ «سفره مردم» برسد؛ او خط قرمز خود را نوسان قیمت پنیر و نان می‌دانست. 🔴 آینه تواضع و خاکساری بود؛ وقتی دخترکی نوجوان تصویرش را کشید، با فروتنی گفت: «من کسی نیستم، من فقط یک طلبه‌ام؛ تصویر حضرت آقا را بکشید». 🔵 مدیری میدان‌دار بود؛ که اعتقاد داشت مسئول باید «مدیرِ اقدامی» باشد نه «اعلامی». او جلو می‌دوید و به وزرایش می‌گفت: «من می‌دوم، شما هم پشت سر من بدوید» تا ده سال عقب‌افتادگیِ کشور جبران شود. 🔴 مظهر ادب و احترام به دیگران بود؛ حتی در اوج خستگیِ نیمه‌شب، وقتی قرار بود آرایشگر محاسنش را اصلاح کند و هم‌زمان همکاری گزارش کار بدهد، از نیمه راه برگشت و گفت: «این کار بی‌ادبی است؛ اخلاقی نیست وقتی شما توضیح می‌دهید من مشغول کار دیگری باشم». 🔵 مدافعِ حریمِ حرمتِ آدم‌ها بود؛ وقتی همراهی خواست اشتباهِ وزیری را در جلسه به رخش بکشد، با نگاهی نفوذمند تشر زد که: «چرا می‌خواهی ضایع شدن یک آدم را نشان بدهی؟ خودش فهمید اشتباه کرده، تمام شد و رفت». 🔴 پدری دلسوز برای جوانان و نخبگان بود؛ در روزهایی که همه از قوانین کهنه گلایه داشتند، او به پارک‌های علم و فناوری رفت و نامه‌های ناامیدانه‌ی جوانان را چنان پیگیری کرد که از همان جوانان، حامیانی جدی برای پیشرفت کشور ساخت. 🔵 نمادِ بی‌زاری از اشرافی‌گری بود؛ حتی در زمان تولیت، حاضر نشد سنگ قبرِ قدیمی و ساده‌ی پدرش را عوض کند. او حق‌التولیه‌ی چندساله‌اش را هم برای ساخت درمانگاه در مناطق محروم بخشید. 🔴 او که دردِ دلش را فقط به پیشگاه امام رضا علیه‌السلام می‌برد؛ وقتی به او گفتند در برابر حواشی سیاسی واکنش نشان بده، پاسخ داد: «دأب من این است که گلایه‌هایم را با امام رضا علیه‌السلام مطرح کنم، خود ایشان دنبال می‌کنند». 🔵 صدایِ کارگران و احیاگرِ غرورِ تولید بود؛ با یک دستور انقلابی، چاپ ۱۴ میلیون جلد کتاب درسی را به کارخانه‌ی داخلی سپرد تا ده برابر شدن تولید، بویِ امنیت شغلی و نان حلال را به خانه‌ی کارگر ایرانی بازگرداند. 🔴 فداییِ ولایت و سرباز نظام بود؛ که در آخرین جلسه هیئت دولت پیمان بست که هرگز خلاف خواست رهبری و در جهت اختلاف قوا قدمی برندارد. او که افتخار خود را نه در عناوین دنیوی، بلکه در «سربازیِ امام خامنه‌ای» می‌دید. 🔵 و در نهایت، شهیدی در مسیر خدمت شد؛ او که با پاهای تاول‌زده و چهره‌ای که آثار سِرُم درمانی بر آن هویدا بود، جلسات را ترک نکرد. او رفت تا ثابت کند مسیر «رجایی» هنوز باز است و می‌توان رئیس‌جمهور بود و میانِ گل و لای سیل و خاکِ معدن، برای مردم جان داد. 💔 خداحافظ ای شهیدِ جمهور؛ و چه داغ‌هایی که ندیدیم بعد از رفتنت... 😭

📸گزارش تصویری (بخش اول) 🇮🇷 راهپیمایی و اجتماع ضد آمریکایی-صهیونیستی 📍شهر اندیشه فازیک 📆 ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ 🕌 مسجد حضرت فاطمه زهرا«س» 🌷حرم مطهر شهدای گمنام فازیک #مسجد_حضرت_فاطمه_الزهرا 🆔 @massjd