پتویی پهن میکنند،و فرمانده و عارف روی پتو می‌نشنند..

او روی صندلی کمک راننده می نشیند و پاهایش را به سمت بیرون آویزان میکند.

پتوی چند لاشده را روی پاهایش می اندازد و ظرف غذا را روی زانو هایش میگذارد.

صدای گلوله می آید.ارجمندفر با خنده میگه:باز این ها لانچر مارو دیدن،هوس شلیک کردن!😂

گلوله اول زوزه کشان رد میشود.میانجی‌بادوربین گردن می کشد توی دشت و میگوید:خورد پایین تپه؛سمت شهر.

گلوله دوم انقدر صدایش نزدیک است که بچه ها شیرجه میزنند توی کانال؛انا فقط صدای انفجار توی کانال می پیچد.

میانجی که بالای تپه است،می‌گوید:بچه ها،از کناز ماشین تاو داره دو بلند میشه!نکنه افتاده اونجا؟

-شاید باز عارف هوس نسکافه کرده و آتیش روشن کرده!

+نه همه دارن میرن اون سمت!گردو و خاک غلیظی هم به پا شده.

نگاهی هراسان بین شان ردوبدل می‌شود.به سمت دامنه ی تپه میروند تا به محل حادثه برسند...

ارجمند فر زانو می زند روی شن.غذا ها ریخته شده؛ظرف های غذا با ترکش سوراخ شده؛سیب ها تیکه تیکه و به هر طرف پرت شده...