می گفت: همه چی رو نگو... هر چی بگی، بیرون میاد میره تو هوا تا یه روزی یه جا سبز شه، چیزی که نمی دونی رو نگو، چیزی که نمی خوای بشه رو نگو، چیزی که خوش نیست رو نگو، چیزی که می‌شه بدبختی کسی رو نگو! حرف های خوب بزن، بذار بیان بیرون یه جا بشینن سبز  بشن. خوشبخت شیم! نگو! اونهایی رو بگو که رو هوا تو عکس‌ها میوفتن، حرف‌های خوب که با چشم معلوم نمیشن ولی تو عکس‌ها شبیه دونه‌های آفتاب‌ان که از لای لب‌های یکی سُر خورده. راه می‌رم اسم تو رو می‌گم، هر چی به تو وصل باشه تهش خوشبختیه... -صابرابر

بوسه‌ای داد و لبم را لاابالی کرد و رفت.

یک لحظه وقت داد ببوسم لبان او؛ آن‌لحظه‌ام ز بخت بدم عطسه‌ام گرفت!

چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد. از چشم‌هایش بیرون زد، گلویش را خراشید و توی دلش فروریخت. این؛ شکل طبیعیِ چیزی بود، که بعدها فهمید غصه‌ است! -فریباوفی

غم‌گینم. مثل ابر پر بارانی که زمینی برای باریدن ندارد؛

به کجاها بَرَد این امید ما را.. -فریدون‌مشیری