شانزدهمین شمارهٔ لوح پژوهشی مؤسّسهٔ عالی فقه و علوم اسلامی (تحت اشراف مقام معظّم رهبری) منتشر شد. ماهنامهٔ معاونت پژوهش مؤسّسهٔ عالی فقه و علوم اسلامی شمارهٔ ۱۶، سال ۲، آبان ۱۴۰۴ ش مدیر مسئول: مصطفی غیبی سردبیر: محمدرضا آریان ویراستار: محمد صالحی بابادی هیئت تحریریه: علی تقی‌زاده، حسن مهاجر، سیّدحمیدرضا عقیلی، محمّدرضا آریان، حسین مهران‌فر یادداشت‌ها 📎 بررسی کاشفیّت ادلّهٔ لُبّی ✍ علی تقی‌زاده 📎 ادلّهٔ مُفسدیّت شرط فاسد ✍ سیّدحمیدرضا عقیلی 📎 حلقهٔ ثالثه یا کفایة الأصول؟؛ ضرورت محوریت کتب آموزشی به‌عنوان متن درسی ✍ حسین مهران‌فر 📎 امکان‌سنجی دلالت آیهٔ نفی سبیل بر حکم تکلیفی «۱» ✍ حسن مهاجر 📎 خطاهای اصول فقه موجود در استنباط حکم شرعی مسائل نوپدید از نظر استاد علیدوست ✍ محمدرضا آریان https://eitaa.com/wallmagazine_Oloomeslami

امروز ۱۲ آذر در مدرسه میرزا جعفر در حرم رضوی مراسمی با عنوان "مراسم بزرگداشت روز تحویل پیراهن امام حسین (ع) به حضرت زینب کبری(س)" برگزار می‌شود که گفته شده "٢٥٠ نفر از محققين، شعرا و مادحين اهل بيت(ع)" در آن حضور دارند. این مراسم بر پایه داستانی با این مضمون برپا می‌شود که: پیراهنی بهشتی برای حضرت ابراهیم فرستاده شده بود که او را از آتش نمرود حفظ نمود، این پیراهن همان پیراهن یوسف است که یعقوب را بینا ساخت و دست به دست به پیامبر اکرم(ص) رسید. حضرت زهرا سه روز قبل از وفاتشان آن را به زینب دادند و فرمودند هر وقت حسین آن‌را مطالبه کند ساعتی بعد به شهادت می‌رسد. اما این داستان اصل و ریشه تاریخی و روایی ندارد و اولین بار حدود ۱۰۰ سال پیش توسط بعضی از روضه‌خوان‌ها به کتابی راه یافته و منبع روضه‌خوانی شده است. آنچه در منابع تاریخی آمده است این است که امام حسین قبل از نَبَرد شلواری کهنه طلب کردند که بعد از شهادتشان غارت نشود، چند شلوار آوردند حضرت یکی را پسندید، آن را نیز پاره کردند تا چشم طمع از آن برداشته شود. ظاهرا آن‌قدر مناسبت کم داریم که عده‌ای به فکر مناسبت‌سازی بر اساس روضه‌های جعلی افتاده‌اند. @azadpajooh

امروز دیدم که قراره فردا مراسم بزرگداشت روز تحویل پیراهن امام حسین(ع) به حضرت زینب(س) برگزار بشه. قبلاً دربارهٔ ضعف و بی‌اعتباری مستند چنین مراسمی، حرف‌ها زده شده. دفتر امور نخبگان و استعدادهای برتر حوزه هم سهمیه برای شرکت توی این مراسم گذاشته. به مدیر دفتر پیام دادم و اعتراضم رو بهشون گفتم. دین و مذهب ما بر اساس ادلّهٔ قوی و معتبر جلو رفته و پیشرفت کرده. حالا گمان ما بر اینه که مثلاً دین و مذهب بدون مراسم‌های خالی از مستند قوی و معتبر، پیشرفت نمی‌کنه؟ گذشته از این، فرض کنین کسانی دلیل و مستند از ما درخواست کنن؛ افرادی که خودی نیستن یا ذهنی پر از شبهه دارن. وقتی نتونیم مستند قوی و معتبر عرضه کنیم، اگه کسی ذهنش دربارهٔ تاریخ و ریشهٔ شیعه و تاریخ شیعه و مناسک معتبر دچار شبهه و تزلزل بشه، کی پاسخگوئه؟ و این داستان ادامه داره...

⚡️مناسک سازی بر اساس یک روضه نامعتبر و بی‌اساس چند روز پیش جناب آقای داود منافی‌پور دبیر مجمع جهانی حضرت علی اصغر در کنفرانسی خبری گفته بود: پیراهن حضرت سیدالشهدا به‌عنوان «نماد تام عاشورا» در میان نخبگان منابع شیعه به رسمیت شناخته شده و آیین جهانی «پیراهن‌خوانی» همزمان با اول محرم برگزار خواهد شد. جناب آقای منافی پور چند سالی است که دنبال مناسک‌سازی بر اساس داستان پیراهن امام حسین(ع) است و مراسم‌ها و اجلاسیه‌های مختلفی نیز در ایران و عراق برای ترویج این موضوع برگزار کرده است. چند ماه پیش نیز ایشان مراسمی در مشهد و حرم رضوی با عنوان «مراسم بزرگداشت روز تحویل پیراهن امام حسین (ع) به حضرت زینب کبری(س)» برگزار کرد که آن زمان بنده به نقد آن پرداختم و متذکر شدم که: داستانی که ایشان بر پایه‌اش می‌خواهد برای عاشورا نماد سازی کند، اصل و ریشه تاریخی ندارد و اولین بار حدود ۱۰۰ سال پیش توسط بعضی از روضه‌خوان‌ها به کتابی راه یافته و منبع روضه‌خوانی شده است. خلاصه‌ی این داستان نیز این است که: پیراهنی بهشتی برای حضرت ابراهیم فرستاده شده بود که او را از آتش نمرود حفظ نمود، این پیراهن همان پیراهن یوسف است که به یعقوب بینایی داد و دست به دست توسط پیامبران الهی به پیامبر اکرم(ص) رسید. حضرت زهرا سه روز قبل از وفاتشان آن را به زینب دادند و فرمودند هر وقت حسین آن‌را مطالبه کند ساعتی بعد به شهادت می‌رسد. اما آنچه در منابع تاریخی متقدم و متأخر درباره لباس امام حسین(ع) آمده، فقط این است که امام حسین قبل از نَبَرد شلواری کهنه طلب کردند که بعد از شهادتشان غارت نشود، چند شلوار آوردند حضرت یکی را پسندید، آن را نیز پاره کردند تا چشم طمع از آن برداشته شود. با این حال، آن شلوار نیز غارت شد. پس در هیچ‌یک از منابع تاریخی سخنی از واگذاری پیراهن مقدس انبیای الهی به امام حسین(ع) توسط حضرت زینب مطرح نشده است و وصیت حضرت زهرا در‌این‌باره از جعلیات روضه‌خوانان عصر قاجار است. اما جناب آقای منافی‌پور با آن که چندین نفر از محققان عاشورایی با ایشان به بحث نشسته‌اند و بی‌ریشه و اساس بودن این داستان و روضه را متذکر شده‌اند، از راه‌های مختلف به دنبال ترویج این داستان و نماد و مناسک‌سازی برپایه آن است و مدعی است که این موضوع «نماد تام عاشورا» است. ایشان با مذاکره با بعضی از مسئولین حوزه‌های علمیه آنها را متقاعد کرده است که با ایشان در این موضوع همکاری کنند و ضمن تأیید و ترویج این داستان، از توان علمی و تبلیغی حوزه نیز در این زمینه بهره گیرند. جای تعجب است که مسئولین حوزه‌های علمیه وقایع معتبر عاشورایی را رها کرده‌اند، و بدون تحقیق و بررسی، براساس داستانی بی‌ریشه دنبال نمادسازی برای عاشورا هستند. آیا واقعا چنین رویکردی با مجاهدت‌های شهید مطهری برای تحریف‌زدایی از عاشورا و مستندسازی تاریخی آن هم‌راستا است؟ اگر ایشان امروز زنده بود چه موضع‌گیری در قبال آن داشت؟ ان شاء الله مسئولین حوزه دقتی دوباره نموده و با بررسی منابع، شأنیت علمی حوزه‌های علمیه را از مناسک‌سازی بر پایه این امور حفظ کنند. ..... @azadpajooh

جناب میرباقری در اجلاس نخبگان شیعه که برای نمادسازی پیراهن امام حسین(ع) برپا شده، می‌گوید: "پیراهنی که بر تن سیدالشهداء در عاشورا بوده بزرگ‌ترین نماد ماست" ایشان با فرض و کمی مکث بر وجود تاریخی این لباس صحه می‌گذارد، گویا می‌داند که چنین پیراهنی اصل و اساس تاریخی و روایی ندارد. به هرحال، پیرو یادداشت قبلی تأکید می‌کنم روضه پیراهن امام حسین(ع) که از طرف حضرت زهرا(ع) رسیده است، از روضه‌های جعلی قاجاریه است. در این همایش جناب منافی‌پور بانی این نمادسازی، با ذکر نمادهایی مثل صلیب و ستاره داود، نمادسازی از این پیراهن برای شیعه را نمادی در مقابل پیراهن عثمان می‌داند. چند سؤال: - چرا شیعه باید از نماد بنی‌امیه اقتباس کند، آیا یک نماد باطل می‌تواند الگوی نمادسازی برای شیعه باشد؟ چرا قیام‌های علویون از این نماد بهره نگرفتند؟ - لباس‌های امام غارت شد، چه دلیلی داریم پیراهن خاصی دوباره به اهل‌بیت بازگشته؟ - برای نمادسازی از یک پیراهن باید صورتی خارجی از آن داشته باشیم، تصویرسازی برای آن چگونه صورت می‌گیرد؟ - ارزش تحقیقات علمی بر اساس مطابقت باخواسته‌ها و امیال ما نیست، دستوری تحقیق و پژوهش نکنید. ...... @azadpajooh

در ادامه، متن منبع‌های تاریخی دربارهٔ لباس کهنهٔ امام حسین(ع) آورده می‌شه، تا ببینین که در اون‌ها اشاره‌ای به پیراهن حضرت ابراهیم(ع) نشده: