ای‌که‌ذکرت‌شیرین‌است...

بايد امشب بروم. من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم حرفي از جنس زمان نشنيدم. هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود. كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد. هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت. من به اندازه يك ابر دلم مي‌گيرد وقتي از پنجره مي‌بينم حوري - دختر بالغ همسايه - پاي كمياب‌‌ترين نارون روي زمين فقه مي‌خواند. چيزهايي هم هست، لحظه‌هايي پر اوج (مثلا" شاعره‌يي را ديدم آن‌چنان محو تماشاي فضا بود كه در چشمانش آسمان تخم گذاشت. و شبي از شب‌ها مردي از من پرسيد تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟) بايد امشب بروم. بايد امشب چمداني را كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم و به سمتي بروم كه درختان حماسي پيداست، رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند. يك نفر باز صدا زد: سهراب كفش‌هايم كو؟

امتحان عاشقان دوری‌ست، اما قلب من طاقت دوری ندارد، امتحانش کرده‌ام!:)

حاجی‌عشق‌است...:))))

وصيّرني ممن تسارع بلا إبطاء إلى ما يرضيك. دلم را آن‌گونه بی‌قرار کن که در مسیر رضایتت حتی نفس کشیدنم هم شتابی عاشقانه باشد. •برداشتی‌از‌دعای۲۰ صحیفه سجادیه•

شاعری با همهٔ شاعری‌اش می‌گوید: قصهٔ خندهٔ تو، دور و دراز است.. بخند! :)

مدرسه ترکیبی از حس خستگی،ناراحتی،کمبود،میدان جنگ... من نمیخوام🥲

تازه روز دومه...

از این دنیا فقط یه کنج از حرمت می‌خوام روبه‌روی گنبد...:)

-بازم اشتباه کردم +اشکال ندارههههههه

زمان گاهے نه تنها التیام بخش نیست، بلڪه نمک روے زخم هاست...

دریا بدون موج هیچی نبود ولی خب همه دارن از زیبایی دریا حرف میزنن نه موج.