اگه امام رضایی نبود…
کجا می‌رفتم وقتی دلم تنگ می‌شد؟
کی گوش دلِ بی‌قرارمو می‌شنید؟
دنیا هنوزم می‌چرخید،
ولی بی پناه تر از همیشه ،
حالا که الحمدالله هستی آقا…
حتی وسط سختیا، دلم یه پناه داره،
یه حرم روشن، یه گوشه خلوت برای گفتنِ بی‌صدا.
همین که شما هستی،
یعنی هنوز میشه برگشت،
میشه بهتر شد،
میشه دوباره از نو شروع کرد .
برای حضرت رضاﷺ میهمانى رسيد،
امام، مقدارى از شب را
با او نشست و گفتگو مى‌كرد،
در همین اثنا نور چراغ كم سو شد؛
مهمان دست دراز كرد تا چراغ را
اصلاح كند،
حضرت رضاﷺ جلوی دست او را گرفت
و پيش‌دستى نمود
و خودش نور چراغ را اصلاح کرد،
سپس فرمود:
ما کسانی هستيم كه میهمانان خود را
به كار نمى‌گيريم.
