یکسال گذشت از روزی که رفتند تا بمانیم و کاش حالا که ماندیم، بسیار بگوییم که چه کسانی رفتند...:)💔

‌‌‌‌‌ یکسال گذشت و فقط خدا میدونه که تو همین یکسال چقدر بزرگ شدیم ما! بزرگ که... پیر شدیم ما، قد و قامت خم کردیم. امان از هراونچه که دیدیم و شنیدیم عزیز پشت عزیز از دست دادیم و ایستادیم حتی با کمر خمیده حتی با زانوی سست شده حتی با دل شکسته و چشم گریون ولی با وجود همه‌ی اینا؛ چشممون به آرامش و اقتدار آقا بود میگفتیم هرکیم که نباشه آقامون هست خدایا آقامونو نگهدار ولی حالا...💔 تو این خاک داغی سرد نمیشه! فقط با داغِ دیگه تازه تر میشه و بارِ رویِ شونه‌هامون سنگین تر. تو این خاک اسطوره‌ای با ریخته شدن خونش فراموش نمیشه! ولی خونش اسطوره ساز میشه. اینجا ایرانه و مردمش نجیب‌ترین مردمِ تاریخن حتی با سوز و غم و داغِ پشت داغ حتی میون جنگ و بوی دود و باروت #مأوا

‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ما بی‌قرار، منتظر روضه مانده‌ایم اصلاً تمام سال فدایِ محرمت.

‌‌‌‌‌‌ عمری تاریخ فاطمیه نخواندیم که نفهمیم علی هم بی‌مردم تنها بود... اهل سکوت نباشیم مردم! سکوت نکنیم.

شکستم تا که رفتی...💔

‌‌‌‌‌‌‌‌‌ داشت با بغض از حال و احوال این روزاش میگفت... وسط همه‌ی غماش ، جمله‌ی بالاخره رسیدم به محرم شد تسکین قلبش :)

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ محکم گره بزن دل ما را به زلف خویش ای دست‌گیر در گنه افتاده‌ها، حسین:)❤️‍🩹

‌‌‌‌ وقتی کسی موقع تعریف کردن چیزی اشک میریزد، یعنی هنوز در اعماق قلبش زخمی تازه دارد و آنقدر عمیق بوده که حتی مرورش هم دردناک است. و این عمیق‌ترین شکل اندوه است:)

‌‌‌‌ ما را غمِ حسین سرفراز می‌کند.

‌‌‌‌‌ قدیما می‌گفتن جلوی پدر شهید روضه‌ی علی‌اکبر نخونین؛ از امشب باید بگیم: توی میناب روضه حضرت رقیه نخونین...:)💔