ماه، روشنیاش را، گرمیاش را،
هستیاش را و هویّتش را از خورشید میگیرد.
و ماه، بدون خورشید سکهای سیاه
میماند که فاقد هویت و ارزش
و خاصیت است.
و آنها که مرا به لقب قمر،
مفتخر ساختهاند، نسبت میان ماه و
خورشید را چه خوب میفهمیدهاند!
من به طفیلی حسین آمدهام و به عشق
حسین زیستهام.
من آمدم که عاشقی را به تجلی بنشینم.
من آمدم که دوست داشتن را معنا کنم.
اما آسمانِ عشقِ حسین، بلندتر از آن است
که پرندهٔ عاشقی چون من بتواند بر آستان
عظمتش بال ارادت بساید.
بزرگترین موهبت خداوند متعال در حقّ ِمن
این است که به من رخصت داده تا حسین
را دوست داشته باشم، عاشق حسین باشم
و فدای حسین بشوم.
مگر چند نفر در عالم به این
افتخار که من رسیدهام، نائل شدهاند؟
- سقای آب و ادب -