«...از این انسان تعجب کنید که با یک تکه پیه میبیند...» امیرالمؤمنین علی(ع) چشم یه عضو نرم و شفافه، ولی فوق‌العاده پیچیده و دقیقه. حالا من تو بحث علمیش نمیرم و از عصب ها چیزی نمیگم. مأوا خسته میشه اینطوری بگم، بذارین راحت تر بگم.البته اگر اشتباه میگم شما اساتید تصحیح کنین منو و به دانش مورچه ایم ببخشین. برای مثال خودش نور رو تنظیم می‌کنه. وقتی زیاد باشه مردمک تنگ می‌شه، وقتی کم باشه باز می‌شه. خودش فوکوس می‌کنه و دور و نزدیک رو بدون کمک ما تنظیم می‌کنه. تو تاریکی کم‌کم خودش رو با محیط وفق می‌ده و دوباره میتونیم ببینیم اطرافمون رو. میتونه گاهی اوقات ۶۰ سال یه عکس رو ذخیره کرده باشه و تو پیری یهو یادش بیفتیم. سه بعدی هم میگیره. همه‌چیزش مرطوب و نرم نگه‌داشته می‌شه. با چی؟ با اشک. حالا اشک هم فقط یه قطره آب نیست که به عنوان برف پاک کن کار کنه. اشک در واقع یه ترکیب کامل از مواد مفیده که چشم رو تغذیه و تمیز می‌کنه. خون هم قبل از اینکه برسه به چشم تصفیه می‌شه که تصاویری که با چشمای قشنگتون میبینین تار نشن. من از فلسفه، عرفان، علم و و و خیلی چیزای دیگه استفاده کردم تا وجود خدارو بهتر درک کنم و بتونم راه های اثباتش رو از جاهای مختلف بفهمم. اما هیچکدوم مثل اون روز که تو خونه نشسته بودم و به خودم فکر میکردم نبود. (Story preface bro) همه تو دلشون یجورایی خدارو پیدا میکنن و ارتباط برقرار میکنن خب. من ولی خدارو تو یه روز بهاری، اونم تو هال خونمون پیدا کردم. اونم وقتی داشتم به بدنم فکر میکردم. و چشم فقط یکی از اون چیزهای عجیبی بود که بهش فکر کردم و دیدم نمیشه این بدن بدون یک وجود همه چیز دان ساخته بشه.

البته من همیشه عکاس هارو دوست داشتم. چون عکاس ها برای من آدمایی هستن که زیبایی هایی رو که خدا آفریده و ممکنه یادمون بره یا بهشون دقت نکنیم رو بهمون از طریق دوربین های زیباشون یادآوری میکنن و نشون میدن :)

تا حالا شده اونقدر وزن کم کنین که تموم لباس هاتون براتون بزرگ شده باشه و دیگه هیچکدومشون درست و حسابی به تنتون نشینن؟ همینارو دو سال پیش میپوشیدم کامل مینشست رو تنما. نمیدونم برم لباس بخرم یا دوباره مثل قبل ورزش کنم و غذا بخورم تا اندازم بشن. آخه یکی دوتا لباس هم نیست. همشون یه طورین که انگار ده کیلو کمتر شدم. چون این روزا نه ورزش میکنم نه غذا میخورم. تازه خوابیدنمم شبیه دوست عزیزم 🦉 شده حالا این وسط اساتید عزیزمم تو دانشگاه هی امتحان و پروژه و حرفای دیگه میزنن که من همونقدر اشتهایی که دارمم کور شده. اگر فکر کردین دارم غر میزنم کاملا اشتباه میکنین. چون اسمم امیررضاس و راضیم کلا از همه چیز.🌚 فقط از یه چیز راضی نیستم، اونم خودمم. ✍️از سری یادداشت های جوانی ۲۰ و خورده ای ساله در یک شب سرددددددد که روزش امتحان داده و فرداش ارائه داره

‌ این پیام رو من اونقدر با ذوق نوشتم. ذوق قبولی تو یه دانشگاه خوب که هرچقدر از زیبایی درونش بگم حقشه واقعا. خب هفته پیش، در واقع ۶ روزپیش. ساعت ۱۲ ظهر من تصمیم گرفتم از ارشدم انصراف بدم. میدونین چقدر میتونه رو یک نفر فشار بیاد تو این موقعیت؟ گاهی موندن زیر فشار میتونه راحت تر از این باشه که از فشار فرار کنی. چون زحمت کشیدی قبلش، کلی آدم میدونن که تو درگیرش بودی. خونوادت حمایتت کردن و ... و ما ادراک ما فشار و من انصراف در ارشد؟ خب کمی از درگیری های ذهنیم حل شد و تصمیم گرفتم بمونم تو ارشد. به هر حال خدا کمکم کرد و همون ۶ روز پیش که تصمیم گرفتم برا انصراف، تا شبش بهم یچیزایی رو آروم آروم نشون داد و من رو کمی آگاه کرد... این رو یه گوشه ذهنتون، یا تو یکی از جیب هاتون بذارین: هیچوقت خدا از کمک کردن به شما دریغ نمیکنه. پس بخواین ازش. همیشه. خدا همیشه بهترین راه رو بهتون نشون میده، این شمایین که تصمیم میگیرین اون مسیر رو چطور برین.

هممون گاهی خسته میشیم خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی زیاد ولی خب، باید مثل جودی تموم تلاشمون رو بکنیم، البته تو مسیر درست. همیشه جودیِ شما

مرحوم آقای مصباح یزدی عزیز که رحمت خدا بر او باد، میفرمان: اگر عاشقی، ببین که معشوقت چه میخواهد. خودت را فراموش کن.

در مرام عاشقی، کسی که ادعای عاشقی میکنه، باید خودش رو فراموش کنه. "من" دیگه نباید وجود داشته باشه. این حرف، فقط گفته آیت الله مصباح و دیگر بزرگان و عرفا ما نیست، بلکه در هر جایی از دنیا، عشق خالص رو اینطور معرفی میکنن.

حالا شما به من بگین، چه کسی تو این جهان ارزش این رو داره که ما اصلا خودمون رو در مقابلش نبینیم. فقط بگیم هر چه تو گفتی. هر چه تو میخوای. و اصلا خواسته و هدفی نداشته باشیم جز اینکه محبوب ما راضی باشه از ما. حالا که فهمیدیم عشق واقعی یعنی چی، چه کسی ارزش این رو داره که ما عاشقش بشیم؟ به هر حال باید اون موجود یه ویژگی هایی داشته باشه که ما وقتی تمام خودمون رو میذاریم کنار و تمام اون رو جایگزین خودمون میکنیم، نه تنها چیزی از ما کم نشه، بلکه بیشتر، بزرگتر، و زیباتر بشیم. نه مثل خیلی از عشق و عاشقی ها که نه تنها زیباتر و بزرگتر و بلند مرتبه تر نمیشیم و چیزی به دست نمیاریم، بلکه پست تر و بدحال تر و ضعیف تر میشیم. کیه که ارزش عشق، اونم به معنای واقعی کلمه رو داشته باشه؟

شما فقط زمانی افرادی مثل آقای مصباح رو درک میکنین، که بدونین اون ها عاشق کسی شدن که روز به روز روحشون رو بزرگتر کرد و قلب هاشون آروم تر شد و نه تنها هیچ چیزی رو از دست ندادن، بلکه همه چیز رو به دست آوردن.

حالا، اصلا چرا عشق؟ چون بدون عشق دیگه انسان نیستیم کار میکنیم، استراحت میکنیم(تفریح) کار، استراحت(تفریح)🔁 و این چرخه اونقدر ادامه پیدا میکنه که از ما ربات میسازه. ربات هایی که فقط دارن زحمت میکشن و خوشن به سرگرمی های حداقلی و گذرا و تهشم میمیرن و بس؛ بدون اینکه بویی از رنج و لذت عشق برده باشن.