هممون گاهی خسته میشیم خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی زیاد ولی خب، باید مثل جودی تموم تلاشمون رو بکنیم، البته تو مسیر درست. همیشه جودیِ شما

مرحوم آقای مصباح یزدی عزیز که رحمت خدا بر او باد، میفرمان: اگر عاشقی، ببین که معشوقت چه میخواهد. خودت را فراموش کن.

در مرام عاشقی، کسی که ادعای عاشقی میکنه، باید خودش رو فراموش کنه. "من" دیگه نباید وجود داشته باشه. این حرف، فقط گفته آیت الله مصباح و دیگر بزرگان و عرفا ما نیست، بلکه در هر جایی از دنیا، عشق خالص رو اینطور معرفی میکنن.

حالا شما به من بگین، چه کسی تو این جهان ارزش این رو داره که ما اصلا خودمون رو در مقابلش نبینیم. فقط بگیم هر چه تو گفتی. هر چه تو میخوای. و اصلا خواسته و هدفی نداشته باشیم جز اینکه محبوب ما راضی باشه از ما. حالا که فهمیدیم عشق واقعی یعنی چی، چه کسی ارزش این رو داره که ما عاشقش بشیم؟ به هر حال باید اون موجود یه ویژگی هایی داشته باشه که ما وقتی تمام خودمون رو میذاریم کنار و تمام اون رو جایگزین خودمون میکنیم، نه تنها چیزی از ما کم نشه، بلکه بیشتر، بزرگتر، و زیباتر بشیم. نه مثل خیلی از عشق و عاشقی ها که نه تنها زیباتر و بزرگتر و بلند مرتبه تر نمیشیم و چیزی به دست نمیاریم، بلکه پست تر و بدحال تر و ضعیف تر میشیم. کیه که ارزش عشق، اونم به معنای واقعی کلمه رو داشته باشه؟

شما فقط زمانی افرادی مثل آقای مصباح رو درک میکنین، که بدونین اون ها عاشق کسی شدن که روز به روز روحشون رو بزرگتر کرد و قلب هاشون آروم تر شد و نه تنها هیچ چیزی رو از دست ندادن، بلکه همه چیز رو به دست آوردن.

حالا، اصلا چرا عشق؟ چون بدون عشق دیگه انسان نیستیم کار میکنیم، استراحت میکنیم(تفریح) کار، استراحت(تفریح)🔁 و این چرخه اونقدر ادامه پیدا میکنه که از ما ربات میسازه. ربات هایی که فقط دارن زحمت میکشن و خوشن به سرگرمی های حداقلی و گذرا و تهشم میمیرن و بس؛ بدون اینکه بویی از رنج و لذت عشق برده باشن.

#پیام و نام پروردگارت را یاد کن و تنها به او دل ببند! قرآنِ عزیز سوره مزمل آیه ۸

اگر در اصل، دین حُب است و حُب در اصل دین، بی شک به جز دلدادگی هر مذهبی، مُشتی خرافات است.. فاضل نظری