بسم‌الله الرحمن الرحیم همیشه دوست داشتم اتاقم کوچیک باشه و جمع و جور. با آدمهای آرومی ارتباط داشته باشم. شعر بخونم. آروم آروم قرآن رو وارد قلبم کنم. آسمون رو ببینم و غرق بشم تو زیباییش. برا مامانم گل بگیرم و تو سکوت بهش لبخند بزنم. همیشه از آدمهای پر سرو صدا و مکان هایی که لحظه ای سکوت تجربه‌ نمیشه، از اتاقی که شلوغ بود و نمیشد فهمید چی به چیه، از موسیقی ریتم تند، و ... حالم بد میشد. نمیدونم آیا این شخصیت رو بدست آوردم به مرور زمان یا وقتی مامان لیلا دنیام آورد همینطوری بودم. فقط میدونم که دوست داشتم ذهنم آرومِ آروم باشه. امشب اینستاگرام رو حذف کردم. البته بارها اینکارو کردم تا حالا. دلایل مختلفی هم داشتم براش‌. هر زمان هم نصب میکردم مثل همین یکی که الان داشتم، تعداد صفحاتی که دنبال میکردم کم بود خیلی، شاید ده تا مثلا. چون ذهنم رو شلوغ میکرد. حتی میخواست محتوای خوبی هم باشه باز هم مهم نبود. فکر کنین هزار تا صفحه وجود داشته باشه که اتفاقا تمامشون هم مطالب مفید بهتون نشون بدن. آیا باید این اجازه رو بهش بدین که اینکارو کنن؟ هزاران غذای مفید وجود داره اما آیا باید بذارین هزار تا غذا وارد بدنتون بشن؟ قطعا نه اینستاگرام اما یه هدف واضح داره. اینکه هی بیشتر و بیشتر بده به خوردتون. تازه من مثبت دیدم و گفتم محتوای مفید و سالم و خوب. بدش که بماند... توی تلگرام و ایتا هم کانال هام محدوده و ۹۵ درصدشون بخاطر مسئولیت یا نیازیه که بهشون دارم، و فقط پنج درصدشون به عنوان چیزهاییه که ضروری نیست اما دوستشون دارم و توشون عضوم که دو سه تاست

🔹️تنها برنامه ای که آدمای زیادی رو دنبال میکنم(صد و خرده ای) برنامه بهخوانه که شبکه اجتماعی کتابخون هاست که اونم بخاطر اینه که کتاب های بیشتری رو بشناسم و سلیقه کتابخونی جامعه رو متوجه بشم و همینطور یادداشت ها و بریده های قشنگی رو بخونم. هر چند اونجا هم خودم رو محدود میکنم و سعی میکنم هر چیزی رو نخونم و بیشتر از زمانی که باید صرفش نکنم با اینکه ۹۷ درصد محتواش درمورد کتاباس تقریبا. هر چیزی رو لایک نمیکنم تا کامل نخوندم. و اگر هم لایک کنم باید بدونم آیا ارزشش رو داره و خوب هست یا نه؟ چیزی که متاسفانه حتی تو این شبکه اجتماعی بهخوان هم رعایت نمیشه و افراد گاهی پشت هم فقط لایک میکنن که بره! حتی نمیخونن! وای وای وای -_-

از بدی های شبکه های اجتماعی بخوام بنویسم مأوا رو از مأوا بودن در میارم واقعا و نمیخوام اینکارو کنم و اون حالِ مکان امن بودن رو از مأوا خارج کنم. فقط همین رو میدونم که دلم میخواد کسایی که برام عزیزن، کمتر و کمتر و کمتر وقت بذارن تو این فضا و همونقدر وقت کمی که میذارن هم تو صفحاتی باشه که واقعا چیزی بهشون برسونه.

از بدی های این صفحات هم یکیش بی حوصله تر کردن آدماست(سعی میکنم مقاله ای که خوندم در مورد بی حوصله تر شدن آدما بخاطر گوشی رو هم بفرستم اینجا خلاصش رو) و طبیعتا میدونم افراد کمی تا همین اینجای کانال رو هم خوندن به‌خاطرهمون بی حوصلگی گریبان گیر شده. البته یکی رو مطمئنم و اون مامان لیلامه که شش ساعت میشینه و همه چیز رو از مأوا آروم آروم میخونه و همین انگیزه کافیه برام که اینجا بنویسم🤍 و اگر شما هم داری این رو میخونی اما مامان لیلام نیستی باید بگم که اگر این کانال، شلوغی ذهنی ایجاد میکنه برات یا مفید نیست مطالبش لطفی کن به ذهن خودت و از اینجا برو، اگر نه و میمانی و فکر میکنی حله که دستانت رو میفشرم اگر آقایی🤝 و اگر خانمی هم سلام نظامی🫡

👀🤝

اگر این خصوصیات رو ندارین یعنی با این کتاب عزیز همنشین نیستین و کسی که همنشین نباشه با این کتاب پس با چی میخواد همنشین باشه که ضرر نکنه؟

https://behkhaan.ir/reviews/41b45e34-68c1-4dcb-a95c-05c194176cce?inviteCode=hH12vHE2AK7O یادداشتِ کتابِ باحال "چی چی، قاشق و قیچی" 🐓

باور بکنیم باور قلبی #رهبر_موحد #صدایی_که_دوست_دارم

چرا پشت صحنه فیلم ها برای مردم جالب است؟ +برای اینکه واقعیت ها، همیشه در پشت صحنه است نه روی صحنه 📙 بوی شغال