نه فرار ازش، بلکه حفظ خیلی از چیزها که بعدا باعث پشیمونیم نشن، مثل اینکه بعدها نگم کاش قلبش رو نمیشکستم، کاش با اون کار یا حرف عزیزانم رو درگیر نمیکردم، کاش باعث اون جنجال نمیشدم وقتی فقط یک اختلافِ نظر ساده بینمون بود و بسیار مانند اینها.
و ضمن گفتن اینکه از هیچکس متنفر نیستم، بنظرم آدم هایی که راحت چشم هاشون رو میبندن و دهانشون رو باز میکنن، جایی برای حضور در روح و فکر افراد دیگه ندارن
چون حتی ناخواسته دارن قلب آدمهای مختلف رو گوشت قربونیِ احوالات نامحترم خودشون میکنن
اگر قرار بر تنفر بود، دنبال دلیل بگردید، همونطور که علاقه و اعتقاد به چیزی دلیل میخواد، تنفر هم دلیل میخواد.