نه پیغامی، نه پسغامی، چه راحت بردی از یادَم!
نه حتی نامهای . . شعری، برایِ من فرستادی . .
تو اما فراموش نکن؛ روزی که افتاده باشی از زمین بلندت میکنم و اگر هم نتوانم ، کنارت دراز میکشم .
ما از آنان بودیم،
از آنانی که فراموش می شدیم
درحالی که هرگز
فراموش نمی کردیم