#پاراگراف
۵_اشتباه:)
ان شب نبودی...
اما من زیر باران بوده ام و تنفس میکردم هوایی را که بدون تو بود.
ان شب،شب عجیبی بود در زیر همین باران احد بستی که تا لحظه ای که نفست پایانش را سلام میگوید در کنار نفس هایت باشم؛
اما هیچ اینگونه نبود که تو میگفتی.
حال که باز باران میبارد و میغ میگرستد تو در رویا خود ساخته ام نیستی، تو نیستی که تمام ان لحظات را برای بار دوم دروغ بگویی...همان دروغ هایی که سعی میکردم با لذت شنوایشان باشم ،نمیدانم از کجا و کی تصمیم گرفته ام که دگر تو در کنارم ، در رویا هایم نباشی؛
به یاد داری که گفته بودم پاییز برای عاشق هاست
امروز هنوز پاییز است
وحتی من میدانم که امروز دست هایت اغوش من را کم دارند،سردی دست هایت را حس میکنم و همینطور جای خالی ژاکتت را بر روی شانه هایم ؛
تمام ان لحظات را به یاد میاورم ، تمام ان لحظات را که میدانستم اشتباه است و به ان می اندیشیدم ...
اما امروز دگر در خیالم نیستی،نیستی که باهم زیر نجوا آسمان تا پاسی از شب زندگی کنیم...من میدانم...میدانم که اگر دوباره تورا در ذهنم فرا بخوانم تو میایی!
اما من...
من... من دگر نمیتوانم تویی را فرا بخوانم که بهترین اشتباه رویاهای من بوده ای!
نامه از تصورات دخترک 🌱
_سیده ۲۱۳🌱
