درابریشم عادت اسوده بودم، توباحال پروانهٔ من چه کردی؟!

بخشیدنِ بعضی‌ها مثلِ گلوله دادن بهشونه که اون تیری رو که خطا به سمتت شلیک کرده رو جبران کنه.

نفسش سخت گرفته‌ است ؛ در آغوش بگیر‌ عاشقِ خستهٔ رنجورِ به هم ریخته را :)

؛)

چمدان دست گرفتم که بگویی نروم، تو چرا سنگ شدی راه نشانم دادی:)؟

-نه تو قراره بفهمی ، نه من قراره چیزی بگم.

مستقل بودن اینجوریه که؛ حالم بده ولی وقت ندارم حالم بد باشه!

یه مرحله بعد تنهایی ، خندوندن آدماست تا با خنده‌شون کمتر احساس تنهایی کنی .

شب آمد و با خود سوغات دلتنگی آورد...

اون لحظه که با اینکه دورت شلوغه ولی مث چی احساس تنهایی میکنی :)

نرود خواب در آن سر که خیالی باشد:))

میگف؛ نمیدونم اسمش رو چی میذارید؛ ولی من یه غار نشینهِ غیر اجتماعی شدم! من خیلی وقته با هر آدمی حال نمیکنم! ارتباطم با همه کم شده، حوصله ی دوستی های الکی رو هم ندارم! از کسی انتظار ندارم، رو قولِ کسی حساب نمیکنم، آدم های مهمه زندگیم انگشت شمار شدن و هرچیزی و هرکسی نمیتونه ناراحتم کنه، فقط دارم سعی میکنم تو تنهاییم رشد کنم:)