شب آمد و با خود سوغات دلتنگی آورد...

اون لحظه که با اینکه دورت شلوغه ولی مث چی احساس تنهایی میکنی :)

نرود خواب در آن سر که خیالی باشد:))

میگف؛ نمیدونم اسمش رو چی میذارید؛ ولی من یه غار نشینهِ غیر اجتماعی شدم! من خیلی وقته با هر آدمی حال نمیکنم! ارتباطم با همه کم شده، حوصله ی دوستی های الکی رو هم ندارم! از کسی انتظار ندارم، رو قولِ کسی حساب نمیکنم، آدم های مهمه زندگیم انگشت شمار شدن و هرچیزی و هرکسی نمیتونه ناراحتم کنه، فقط دارم سعی میکنم تو تنهاییم رشد کنم:)

گفته بودم به تو این بار شما یادت هست ؟ معنی تو شدنت را به شما می‌فهمی ؟..

حق؟!

میگف؛ و کاش عزیزم اگر به غم مبتلا شدی، پناهی هم داشته باشی...

و اگرچه دل خواهد شکست، باز با دل شکسته به زیستن ادامه می‌دهی..

میگفتا؛ شاید اگر خوش بیاری ها و موفقیت هامون زود یادمون نره بابت یک بد بیاری کوچک از دنیا طلبکار نشیم...

اگر سخن میان من و تو پایان یافت و راههای وصال قطع شدند و جدا و غریبه گشتیم؛ از نو با من آ‌شنا شو..

خدا هیچ وقت تو موقعیتی قرارت نمیده که نتونی از پسش بر بیای.

مزخرف ترین حس حس ششمه! میفهمی حق با توئه ولی نمیتونی اثبات کنی:)