به تیر و کمانش نگاهی می اندازد تمام دنیایش سیاه شده و هیچ چیز جز آن تیر و کمان چوبی رنگ دیده نمیشود باید آن تیر را شلیک کند؛ اما به کجا؟ تیر و کمان را برمیدارد و ناگهان دنیای سیاهش مانند شیشه ای بزرگ میشکند خرده های دنیا روی کلاهش میریزند و او را میبیند قلبش را نشانه میگیرد و.. تیر و کمان میسوزد و او هم.. کسی در خون.. و کسی در آتش.. هر دو میسوزند و تنها چیزی که میبینند خورده شیشه های سیاه دنیایشان است‌.. کلاهش را از سر برمیدارد و خورده شیشه ی کمی که از آسمان رویش ریخته می تکاند .. یعنی آنها از کجا روی کلاهش ریخته اند؟! ...

جوری که TTU هم هیچ احساسی بهم منتقل نمیکنه:

+ Film Out

اما بازم گوششون میدم و نمیفهمم دلیل کارمو

میترسم از این که به این وضعیت عادت کنم.. اما شاید همین بهتر باشه

من: متخصص اهمیت ندادن به مریضیام

𝓑𝓻𝓸𝓸𝓴𝓵𝔂𝓷: دوستان حلال کنید خوبی دیدید پس بدید بدی هام مال خدتون من دارم دار فانی رو میگم

ولی نوشتن یه رمان با موضوع و محتوا اونم با رفیقت (مخصوصا وقتی قلمش خوب باشه) از هر چیزی بیشتر حال میده و حال آدمو خوب میکنه.

این گیفه رو از بروکلین میگیرین یا جر بدم خودمو؟!

آخه این وایب همه چی رو میده