و شاید باید با دیدن لبخندی از دیگری حال خود را خوب میکردیم، اما کجاست کسی که لبخند بزند و دلی شاد کند؟

بعضی وقتا قابلیت اینو دارم که انقد وویسای طولانی بگیرم که خودمم حوصله ی گوش دادنشونو نداشته باشه چه برسه به بقیه

جوری که بقیه رو نگاه میکنه:

جوری که اون رو نگاه میکنه:

God kill me✅

‏این آدمایی که بلدتونن از کجا پیدا میکنید؛ هرکی بمن میرسه یجوریه انگار من انتگرالم و اونم دانش اموز‌ پایه اول دبستان.

با خودم میگم دلم میخواد برگردم به بچگیام ولی هر سری که میبینم میفهمم تو همه ی تایمای زندگیم مثل همین الان تنهام .

در هر صورت تنهایی بهتره ولی تنهایی مطلق خفه میکنه آدمو

چرا امروزامون همه دارن میان و میرن و ما هیچکدومو نمیبینیم؟

مشکل ما اینه که با زمان هماهنگ نیستیم که غمگینیم هر کیو میبینی یا داره حسرت گذشته رو میخوره یا برا آینده استرس داره و خب آره هیچکس امروزی که روزی آینده بوده و بعدا گذشته میشه رو نمیبینه.

از اینکه انقدر همه چی میخوام و به هیچ کدوم هم نمیرسم ناراحتم.

_