🎥 فرارسیدن سالروز شهادت حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام تسلیت باد 🔸 اللهمّ صلّ علی علیّ بن موسی الرّضا ولیّک عدد ما فی علمک صلاة دائمة بدوام ملکک و سلطانک. اللهمّ سلّم علی ولیّک علیّ بن موسی الرّضا عدد ما فی علمک سلاماً دائماً بدوام ملکک و سلطانک و جبروتک تأملات را در ایتا دنبال کنید @mdadseresht

خیلی وقت‌ها پادکست گوش می‌کنم. به نظرم یکی از بهترین راه‌ها برای پر کردن وقت‌های مرده است؛ مثل وقتی که توی اسنپ، تاکسی یا مترو نشسته‌ای و امکان مطالعه‌ی دیداری نداری. آنجا پادکست می‌شود یک «کتاب شنیدنی» که به‌جای چشم، با گوش می‌خوانی. دنیای پادکست دنیای مهمی است که متأسفانه امت حزب‌الله غالباً از آن غافل مانده‌اند؛ و طبق معمول، با فاصله‌ای دیرتر متوجه ظرفیت و اثرگذاری آن خواهند شد. اخیراً یک پادکست درباره‌ی تاریخ مشروطه گوش دادم. گوینده خوش‌صداست و در ظاهر هم خیلی متواضع نشان می‌دهد. پر از ارجاع به منابع و اسناد تاریخی است و برای مخاطب، به‌ویژه مخاطب عام، حسابی جدی و پژوهش‌محور جلوه می‌کند. این شیوه خیلی یادآور مستندهای بی‌بی‌سی است؛ مستندهایی که همیشه خوش‌ساخت و حرفه‌ای‌اند، اما در نهایت هدفی جز تحریف ندارند. پادکست مشروطه هم همین الگو را دنبال می‌کند؛ ساختاری جذاب دارد، با مخاطب خوب بازی می‌کند، اما آرام‌آرام انحراف‌های خود را در ذهن شنونده می‌نشاند. مثلاً جوری روایت می‌کند که گویی پادشاهی در ایران چندان هم بد نبوده! یا وقتی از دین و مرجعیت حرف می‌زند، آن را با یک مغالطه آشکار به بنگاه‌های معاملاتی و سازمان‌های اقتصادی تقلیل می‌دهد، و همه چیز را صرفاً وابسته به پول معرفی می‌کند. از آن خطرناک‌تر اینکه زیرآب منابع مهم تاریخ معاصر ایران را می‌زند؛ طوری که مخاطب در پایان با خودش می‌گوید: «پس به کدام منبع تاریخی می‌شود اعتماد کرد؟!» حال آنکه گوینده و سازنده پادکست اساسا ادبیات تطبیقی خوانده و اصلا تاریخ دان نیست و حتی در ادبیات هم ظاهرا خواندن متون قدیمی گاهی برایش سخت است و اغلاطی دارد! یا خیلی نرم و بی‌سروصدا، نقش بابیت و بهائیت و نیز دخالت مستقیم روس و انگلیس و سایر قدرت‌های غربی در سیاست ایران را کوچک می‌کند؛ انگار نه انگار که اصلاً دخالتی در کار بوده. یادم می‌آید سال‌ها قبل، وقتی خیلی کوچکتر بودم، با یک رادیوی ترانزیستوری ساده شب‌ها با هزار مکافات موج رادیو اسرائیل را می‌گرفتم و چند دقیقه به برنامه فارسی‌اش گوش می‌دادم. یک بار پدرم متوجه شد. من البته رادیوهای بیگانه دیگر را هم همان زمان‌ها گوش می‌دادم، اما واکنش پدر جالب بود. مانع شنیدن همه رادیوها نشد؛ فقط دو شرط گذاشت: اول اینکه هر شب گزارش آنچه شنیده‌ام را برایش بازگو کنم تا اگر شبهه‌ای هست، همان‌جا برطرف شود. دوم اینکه رادیو اسرائیل را دیگر گوش ندهم. چرا؟ چون معتقد بود صهیونیست‌ها به‌قدری روان‌شناسی رسانه‌ای دارند که آدم نفهمیده، کم‌کم دگرگون می‌شود. قصه‌ی گوش‌دادن به پادکست مشروطه، دقیقاً مرا یاد همان تجربه انداخت؛ همان خط و همان بازی روانی، فقط با لباسی تازه. تأملات را در ایتا دنبال کنید 📡 @mdadseresht

لبنانی‌ها می‌گویند؛ او طی‌الارض داشت! نمی‌دانیم چگونه، فقط می‌دیدیم که به قلب غزه می‌رفت و بازمی‌گشت! ◽️حاج رمضان را هیچکس نمی‌شناخت. شما از لبنانی ها بپرسید میگویند: ما معتقدیم حاج رمضان طی الارض داشت! نمیدانیم چجوری فقط میدانیم او میرفت وسط غزه و بر میگشت! خیلی از این گروه هایی که در غزه میجنگند توسط حاج رمضان آرایش جنگی پیدا کرده بودند! ◽️ضربه های عجیبی به اسرائیل زد!خودش میگفت :"من را اگر شهیدکردند لازم نیست انتقامم را بگیرید! خودم ده برابر انتقامم را از اینها گرفتم. ◽️حاج رمضان کسی بود که پسرش میگفت: روزی ۳ ساعت تمام ایستاده قرآن میخواند! بعضی اوقات ۵ جزء در روز میخواند!هیچ روزی جامعه کبیره اش ترک نشد! ◽️چنین اعجوبه هایی پشت پرده هستند. ما درگیر بچه بازی ایم. تأملات را در ایتا دنبال کنید @mdadseresht

*ما (ویرگول) این گروه عصبانی (نقطه)* محمد فدائی و پدرام کاویان نشسته‌ایم به این فکر می‌کنیم که چرا این همه انرژی، این همه شور و گاه خشم، به ثمر نمی‌نشیند؟ این حجم بی‌پایانِ نفی، ما را از نقطه‌ای که ایستاده‌ایم، فراتر نمی‌برد؟ _«گفتمان سلبی، هیچ‌وقت نمی‌تواند اثری خلق کند»._ این جمله، چون پتکی بر سرمان فرود می‌آید. *گفتمان سلبی، محکوم است که در سایه‌ی دیگری زندگی کند؛* هویتش را از نفیِ دیگری وام می‌گیرد. تنها می‌تواند بر روی آنچه هست، سایه افکند، آن را تحقیر، تمسخر و از آن ابراز انزجار کند. اگر تنها تعریف ما از خودمان، مخالفِ فلان شخص یا فلان جریان باشد، آنگاه با حذف آن دیگری، هویت ما چیست؟ نام: مخالف؛ نام خانوادگی: فلانی. نام و نام خانوادگی: مخالف فلانی! این هویتِ متکی بر نفی، شکننده و بی‌ریشه است. *ما باید برای چیزی باشیم، نه فقط علیه چیزی.* این میل غریب به دوگانه‌‌سازی‌های سیاه و سفید، به دوگانه‌ی «دیو زورگو و شیّاد» و «دلبر تحت فشار و زندانی» - که ریشه در نوعی ساده‌سازی افراطی و تقلیل پیچیدگی‌ها دارد - یک بیماری فکری است که مانع از درک ابعاد خاکستری واقعیت - حد فاصل سیاه و سفید - می‌شود. و فاجعه آنجاست که با ساخت دیو و دلبر از عرصه‌ی سیاست، فقط دلبر را تخریب می‌کنیم. دلبری که ما می‌سازیم، اغلب موجودی است منفعل، بی‌خبر و صرفاً قربانی. قهرمان نیست. وضع کشور را درک نمی‌کند، حقیقت را نمی‌داند، امید واهی می‌دهد. در نهایت، دلبر از باور سیاست‌مداران حذف می‌شود و تلخ‌تر آنکه زمینه‌اش را هم ما می‌چینیم. ما با دست خودمان؛ با این نگاهِ *ولایت بر فقیه!* خودمان را هم با سلب و نفیِ همه‌چیز تبدیل می‌کنیم به *اقلیت عصبانی از همه.* وقتی همه چیز بد است و همه دشمن، جهان به زندانی بی‌انتها تبدیل می‌شود. هر اتفاقی در عالم بیفتد، خنجری به قلب ماست. این اقلیت عصبانی، در نهایت، نه تنها توانایی جذب دیگران را ندارد، بلکه حتی از درون نیز فرسوده می‌شود و به گروه‌های کوچک‌تر و عصبانی‌تر تقسیم می‌شود. تمسخر، اگرچه ممکن است باعث تخلیه‌ی هیجان شود اما اعتماد عمومی را جلب نمی‌کند، تصویر *یک گروه بی‌برنامه و صرفاً معترض* را ارائه می‌دهد که فاقد عمق و جدیت لازم برای اداره‌ی امور است. مردم در جستجوی راه حل هستند، نه صرفاً نقد. *مردم به دنبال امیدند، نه یأس.* راه چاره چیست؟ یک راه وجود دارد: ما نیازمند *طرح بدیل خودمان* هستیم. بدیلی که از دل نفی برنیاید، بلکه از دل ایجاب و اراده به ساختن متولد شود. بدیلی برای اداره‌ی کشور. *بدیلی برای ایجاب.* و این باید شامل برنامه‌های حل مسئله‌ی عملی و چشم‌اندازی روشن از آینده باشد. یک انقلاب درونی لازم است که باید رخ دهد؛ انقلابی در هویت، در شیوه‌ی تفکر، و در نگاه ما به جهان. باید غلبه‌ی رویکرد سلبی را از هویت خود کنار بگذاریم تا بتوانیم ایجابی فکر کنیم و خلق کنیم. با ایجاد یک *هویت ایجابی در درون*، می‌توانیم به سمت *خلق واقعی در بیرون* حرکت کنیم. اینجاست که *خودگویی* به یک *مرامنامه برای تغییر* تبدیل می‌شود. مطالعه یادداشت‌های دیگر در کانال [خودگویی](http://ble.ir/fadaee_kavian)

به بهانه روز کارمند 🔹 بعضی‌ها وقتی اسم «کارمند» را می‌شنوند، ذهنشان به سمت یک جایگاه کم‌ارزش می‌رود؛ غافل از آنکه در منطق اسلام، خدمتگزاری به خلق خدا عین شرافت است. 🔹 کارمندی در حکومت اسلامی یعنی سربازی در سپاه امام زمان (عج)؛ یعنی هر مهر و امضا، هر رسیدگی و پیگیری، بخشی از جهاد برای برپایی عدالت. 🔹 امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام وقتی مالک اشتر را به مصر فرستاد، در عهدنامه‌اش سفارش کرد: «نزدیک‌ترین کارها به تو، آن باشد که در آن عدالت و رضایت مردم بیشتر نهفته است.» (نهج‌البلاغه، نامه ۵۳)؛ این یعنی شأن اصلی کارمند، اجرای عدالت و خدمت به مردم است. 🔹 در انقلاب اسلامی نیز همین حقیقت جاری شد. امام خمینی(ره) بارها فرمودند: «ما مفتخریم که خدمتگزار ملتیم»؛ و رهبر عزیزمان امام خامنه‌ای تأکید کرده‌اند: «هر مسئول و کارمندی اگر نیت الهی داشته باشد، کارش عبادت است.» پس، کارمندی در جمهوری اسلامی ایران مایه افتخار است؛ نه تنها یک شغل، که جبهه‌ای از جهاد برای رضای خداست. روز کارمند مبارک به همه کسانی که در این سنگر الهی قلم می‌زنند، پرونده می‌گردانند، نامه ثبت می‌کنند، و در کوچک‌ترین یا بزرگ‌ترین کار اداری، دل مردم را شاد می‌کنند. و بالاتر از همه، این روز را به «رئیس کارمندان امت اسلامی» تقدیم می‌کنیم؛ یعنی ولیّ امرمان، امام خامنه‌ای (حفظه‌الله) که خود در طول عمر پر برکتش، نمونه کامل «کارگزاری برای خدا و خدمت به خلق» بوده است. ✍️ روز کارمند، روز افتخار به این است که در دفتر حکومت اسلامی، نام ما در فهرست خادمان ملت و یاران ولایت ثبت شده است. تأملات را در ایتا دنبال کنید @mdadseresht

تمدن اسلامی که در طول تاریخ، فراز و فرودهایی داشته و با بیداری اسلامی در کشورهای مسلمان دوباره مورد توجه مسئولان قرار گرفته است، در سخنرانی‌های مقام معظم رهبری، جایگاه ویژه‌ای دارد. از این ‌رو لازم است شاخصه‌های تمدن نوین اسلام مورد واکاوی و تجزیه و تحلیل قرار گیرد.در این سخنرانی به صورت مختصر تمدن نوین اسلامی مورد بررسی قرار گرفته است. #تمدن_نوین_اسلامی تأملات را در ایتا دنبال کنید @mdadseresht

دو دو تا چند تا میشه؟ بشنوید از زبان اهالی کسب کار ... تأملات را در ایتا دنبال کنید @mdadseresht

معراج الشهدای اهواز شب جمعه شهدای تازه تفحص شده تأملات را در ایتا دنبال کنید @mdadseresht

#هم_افزایی_معنوی #معنویت_دینی 🌐 https://eitaa.com/fathhodat