پس همه‌ی بی‌دردی‌ها شبیه هم نیستند! می‌توانیم آنها را خیلی ساده این‌طور تصور کنیم: 🟢 نوع اول: مشکل در «انتقال پیام» نورون درد وجود دارد. گیرنده درد وجود دارد. اما کانال‌های یونی مهم درست کار نمی‌کنن. نتیجه: پیام درد به‌خوبی منتقل نمی‌شود. 🟠 نوع دوم: مشکل در «ساخته شدن نورون منتقل کننده درد» برخی نورون‌های مربوط به درد و دما از ابتدا درست رشد نمی‌کنن یا زنده نمی‌مونن به خاطر همون فاکتور که قبلا گفتم . نتیجه: سیستم عصبی حس درد ناقص ساخته می‌شود. (اگر مسیرهای مربوط به سیستم عصبی خودکار هم درگیر شوند، فرد ممکن است تعریق نداشته باشد و دچار مشکل تنظیم دمای بدن شود.) حالا چرا بی‌درد بودن خطرناکه؟ ممکنه بگی : ««چه خوب! آدم هیچ‌وقت درد نمی‌کشد!»» ولی درد در واقع یک سیستم هشدار بدن است.⚠️ که اگه کار نکنه خیلی وقت ها ما اصلا متوجه آسیب وارده نمیشیم به همین دلیل افراد مبتلا به بی‌دردی مادرزادی ممکن است دچار: - سوختگی - زخم - شکستگی - آسیب مفاصل - عفونت زخم - آسیب‌های مکرر دهان و زبان بشن.😔 #درد_بی‌درد #قسمت_آخر

در حال اتو کردن روپوش برای فردا 🥼 فقط من اگه می‌فهمیدم نشتی اتو رو چجوری کنترل کنم خوب میشد، ناگهان تصمیم میگیره لباس رو بشوره😒

سلام از اولین روز راند روماتو خداروشکر بهتر از چیزی بود که فکر میکردم😇 این لیست مریضای بخش روماتو و نفرو یا همون کلیه است که بر اساس اون مشخص میشد باید بریم سراغ کدوم بیمار

خب من دوباره به زندگی برگشتم :/ یه جوری بی‌هوش شدم انگار رفته بودم بیگاری از اولش بخوام بگم که باید تو بیمارستان الزهرا پیدا کنی کجا بری 😵‍💫 یعنی از هزارتو هم بدتره بعد که راهمونو پیدا کردیم رفتیم سر بخش که فهمیدیم نه استاد، نه فلو و نه رزیدنت اومده 🤝 پرستار هم گفت استادتون مریض نداره کاری نباید انجام بدین ولی خب ما به طور خودجوش رفتیم سراغ پرونده بقیه بیمار های بخش روماتو و اولی رو خوندیم و با کمک چت جی پی تی فهمیدیم چی به چیه😁 قبل اینکه بریم سراغ بیمار رزیدنت و فلو اومدن و با اونا رفتیم، بیماری، که درماتومیوزیت بود رو برامون توضیح دادن و بعد رفتیم تو بقیه طبقه ها و بخش چون یه سری بیمارا تو بخش های دیگه بودن در همین حین اتند یا استاد اصلی هم اومد و ۴ تا بیمار دیگه هم دیدیم عکس اول از پرونده همون آقاهه است که خودمون رفتیم سراغش📑 دومی هم استاد و فلو در حال بررسی آزمایشات یه مریض دیگه📊

اینجام ICU 🏨 در حال مشاوره گذاشتن روی بیمار

قسمت سوم: جنین دو لایه🥯 خب، جنین حالا خودش را به دیواره رحم رسونده و لانه‌گزینی کرده. اما هنوز خیلی با «آدم کوچولویی که توی سونوگرافی می‌بینیم» فاصله داره! فعلاً چیزی که قرار است جنین آینده را بسازه، یک توده‌ی خیلی کوچک از سلول‌هاست، همونا که سلول های داخلی و خارجی داشتن. و حالا این توده یک تغییر مهم می‌کند: سلول‌های قسمت داخلی آن به دو لایه تقسیم می‌شوند. به لایه بالایی میگیم :اپی‌بلاست⬆️ به لایه پایینی میگیم :هایپوبلاست⬇️ به کل این ساختمان دوطبقه ای می‌گیم دیسک جنینی دولایه‌ای. خب این دو طبقه قرار چی کار کنن؟ اینجا یک نکته خیلی مهم داریم: همه‌ی این دو طبقه قرار نیست مستقیماً تبدیل به بدن نهایی شوند. اپی‌بلاست، نقطه مهمه داستانه.⭐️ چرا؟ چون چند روز بعد، وقتی جنین وارد مرحله‌ی بعدی بشه، تقریباً تمام سه لایه‌ی اصلی بدن از همین اپی‌بلاست ساخته می‌شه🚥 پوست و دستگاه عصبی از یک بخش، عضله و استخوان و بافت‌های همبند از یه بخش دیگه و پوشش دستگاه گوارش و تنفس و بعضی اندام‌ها از بخش دیگه. یعنی در آینده: اپی‌بلاست سه لایه اصلی بدن رو می‌سازه پس هایپوبلاست چی؟ هایپوبلاست بیشتر در همین مراحل اولیه به ساختن کیسه زرده کمک می‌کنه.🍳 اسمش عجیبه نه:)) این کیسه در اوایل رشد نقش‌های مهمی داره؛ مثلاً مدتی در خون‌سازی اولیه و شکل‌گیری بعضی سلول‌های مهم نقش داره.🩸 پس این ساختمان دوطبقه، هر دو طبقه‌اش بی‌کار نیستن؛ فقط اپی‌بلاست قرار بعدا نقش خیلی بزرگ‌تری در ساخت خودِ بدن داشته باشه. #پروژه_بچه👶🏻 #قسمت_سوم

امروز درمانگاه بیمارستان بودیم و استاد فقط بیمار ویزیت می‌کرد و ما نگاه... بعد از یه ساعت هم تموم شد..😐 کلا احساس میکنم امروز ارزش بنزینی که مصرف کردم برای رفت و برگشت رو نداشت😂 میدونم زاویه عکس ها خیلی خوب نیست ولی خب نمیشه از چهره ها عکس گرفت🙏

آب‌جوشم دیگه اتاق داره😂🫖

یه نگاه کوچولو به تریا بیمارستان الزهرا بندازین تا من خودم درست یاد بگیرم و و کامل تر نشونتون بدم همه جاشو😅

قسمت چهارم: دوطبقه کمه ، سه‌طبقه‌ش کن🤞 گفتیم که جنین دو لایه است، لایه بالایی اپی بلاست و پایینی هایپوبلاست حالا بالای اپی‌بلاست، یک فضای کوچک ایجاد می‌شه. این فضا بعدها تبدیل می‌شه به حفره آمنیوتیک؛ همون فضایی که جنین درون مایع آمنیوتیک قرار می‌گیره.🤰🏻 پس فعلاً: بالا --> حفره آمنیوتیک وسط --> اپی‌بلاست پایین --> هایپوبلاست و زیرش --> کیسه زرده یعنی جنین هنوز واقعاً یک موجود سه‌بعدی پیچیده نیست؛ بیشتر شبیه یک دیسک کوچیک دو لایه است که اطرافش کلی فضای در حال شکل‌گیری وجود داره. و یک اتفاق دیگر هم دارد می‌افته... در اطراف این دیسک، بافت‌های دیگه ای هم شروع به شکل گرفتن می‌کنن. (بین جنین و بافت‌های اطرافش یک فضای بزرگ ایجاد می‌شه که به آن حفره کوریونیک می‌گن.) این فضا باعث می‌شود جنین در میان ساختارهای اطرافش جای مشخصی پیدا داشته باشه و همچنان از طریق یک اتصال کوچک به قسمت خارجی (همون که میرفت که جفت رو تشکیل بده یا ترفوبلاست) متصل باشد. این اتصال بعدها در شکل‌گیری بند ناف اهمیت پیدا می‌کنه. اما مهم‌ترین قسمت داستان هنوز مانده... چون هنوز نمیدونیم عضلات از کدوم سلول ها، ساختار عصبی، دستگاه گوارش و... از کدوم گروه سلول ها ساخته شدن. فعلاً فقط یک ساختمان دوطبقه داریم: اپی‌بلاست ⬇️ هایپوبلاست اما چند روز بعد، اپی‌بلاست وارد یک ماجرای عجیب می‌شه.✨ یک خط در سطحش ظاهر می‌شه... خط اولیه یا Primitive streak➖ و سلول‌های اپی‌بلاست شروع می‌کنن به حرکت کردن و رفتن به داخل. اول یک لایه‌ی جدید درست می‌کنن، بعد یک لایه‌ی دیگه... و ناگهان ساختمان دوطبقه تبدیل می‌شه به یه ساختمان سه‌طبقه که از هر طبقه سلول های مشخصی ساخته میشه: اکتودرم💙 ⬇️ مزودرم❤️ ⬇️ اندودرم💛 و این همان اتفاق بزرگی است که به آن می‌گیم: گاسترولاسیون از اینجا به بعد، داستان ساختن بدن واقعاً شروع می‌شه. 🧬 #پروژه_بچه 👶🏻 #قسمت_چهارم