-تلخ‌مثل‌من- #پارت‌‌سیزده‌فصل‌دوم🍃🤍 چمدون‌ِسبک‌و‌جمع‌و‌جورم‌و‌برداشتم‌و‌قدم برداشتم‌به‌سمت‌در‌اما‌یاد‌چیزی‌افتادم‌که دوست‌داشتم‌وقتی‌نازنینُ‌میبینم‌بهش پس‌بدم.. ۶‌سال‌پیش‌تو‌کمپ‌اقای‌‌صدری‌امانتی که‌نازنین‌برام‌قبل‌رفتن‌گزاشته‌بود‌و‌بهم داد.. یه‌نامه‌و‌اون‌گردنبند‌ی‌که‌اولین‌بار‌براش خریده‌بودم‌یادم‌نمیره‌وقتی‌خواستم‌براش بخرم‌چه‌ذوقی‌کرده‌بودمیگفت‌سال‌هاست که‌کسی‌برام‌همچین‌چیز‌گرونی‌نخریده از‌خوشحالی‌چشماش‌پر‌اشک‌شده‌بود و‌اون‌نگاهش.. و‌اون‌نامه‌که‌توش‌نوشته‌بود: کاوه‌ی‌عزیزم‌وقتی‌که‌تو‌این‌نامه‌رو‌بخونی احتمالا‌دیگه‌هم‌دیگرو‌نمی‌بینیم! من‌به‌اجبار‌نکیسا‌مجبور‌شدم‌همراهیش‌کنم اما‌میخوام‌یه‌چیزی‌رو‌خوب‌بدونی.. اینکه‌من‌با‌تموم‌وجودم‌دوست‌دارم و‌قول‌میدم‌جاتو‌به‌هیشکی‌ندم! راستی‌اون‌گردنبند‌و‌نتونستم‌با‌خودم‌ببرم پیشت‌بمونه‌شاید‌تونستی‌‌بهم‌برگردونی! اما‌..اما‌اگه‌نشد‌یادگاری‌پیشت‌بمونه‌تا هر‌وقت‌نگاش‌کردی‌یاد‌من‌بیوفتی! خیلی‌خب‌من‌دیگه‌باید‌برم مراقب‌خودت‌باش‌ارزوی‌محالم:) ** همین‌که‌پامو‌توی‌فرودگاه‌‌گزاشتم‌صدای بلندگو‌بلند‌شد‌نوبت‌پرواز‌من‌رسیده‌بود نفسی‌عمیق‌کشیدم‌و‌با‌تموم‌اشتیاقی‌که برای‌دیدار‌نازنین‌داشتم‌‌به‌راه‌افتادم.. به‌قلم‌:هستی ادامه‌دارد..