-تلخ‌مثل‌من- #پارت‌‌سیزده‌فصل‌دوم🍃🤍 چمدون‌ِسبک‌و‌جمع‌و‌جورم‌و‌برداشتم‌و‌قدم برداشتم‌به‌سمت‌در‌اما‌یاد‌چیزی‌افتادم‌که دوست‌داشتم‌وقتی‌نازنینُ‌میبینم‌بهش پس‌بدم.. ۶‌سال‌پیش‌تو‌کمپ‌اقای‌‌صدری‌امانتی که‌نازنین‌برام‌قبل‌رفتن‌گزاشته‌بود‌و‌بهم داد.. یه‌نامه‌و‌اون‌گردنبند‌ی‌که‌اولین‌بار‌براش خریده‌بودم‌یادم‌نمیره‌وقتی‌خواستم‌براش بخرم‌چه‌ذوقی‌کرده‌بودمیگفت‌سال‌هاست که‌کسی‌برام‌همچین‌چیز‌گرونی‌نخریده از‌خوشحالی‌چشماش‌پر‌اشک‌شده‌بود و‌اون‌نگاهش.. و‌اون‌نامه‌که‌توش‌نوشته‌بود: کاوه‌ی‌عزیزم‌وقتی‌که‌تو‌این‌نامه‌رو‌بخونی احتمالا‌دیگه‌هم‌دیگرو‌نمی‌بینیم! من‌به‌اجبار‌نکیسا‌مجبور‌شدم‌همراهیش‌کنم اما‌میخوام‌یه‌چیزی‌رو‌خوب‌بدونی.. اینکه‌من‌با‌تموم‌وجودم‌دوست‌دارم و‌قول‌میدم‌جاتو‌به‌هیشکی‌ندم! راستی‌اون‌گردنبند‌و‌نتونستم‌با‌خودم‌ببرم پیشت‌بمونه‌شاید‌تونستی‌‌بهم‌برگردونی! اما‌..اما‌اگه‌نشد‌یادگاری‌پیشت‌بمونه‌تا هر‌وقت‌نگاش‌کردی‌یاد‌من‌بیوفتی! خیلی‌خب‌من‌دیگه‌باید‌برم مراقب‌خودت‌باش‌ارزوی‌محالم:) ** همین‌که‌پامو‌توی‌فرودگاه‌‌گزاشتم‌صدای بلندگو‌بلند‌شد‌نوبت‌پرواز‌من‌رسیده‌بود نفسی‌عمیق‌کشیدم‌و‌با‌تموم‌اشتیاقی‌که برای‌دیدار‌نازنین‌داشتم‌‌به‌راه‌افتادم.. به‌قلم‌:هستی ادامه‌دارد..

-تلخ‌مثل‌من- #پارت‌‌‌چهارده‌فصل‌دوم🍃🤍 بعد‌گمراهی‌و‌کلی‌پرس‌و‌جو‌‌بلاخره‌رسیدم به‌ادرس‌‌؛وارد‌سالن‌شلوغ‌و‌پر‌جمعتش‌شدم یه‌گالری‌نقاشی‌بزرگ‌بود‌‌نقاشی‌هایی‌که با‌دیدنش‌بدجوری‌محوش‌بودم‌‌آنقدر قشنگ‌بودن‌که‌حواسم‌پرت‌شون‌شد‌و‌به کلی‌فراموش‌کردم‌برای‌چی‌اینجام.. یادمه‌نازنین‌میگفت‌خیلی‌به‌نقاشی‌کردن علاقه‌داره‌ کل‌سالنُ‌دور‌زدم‌‌و‌تک‌به‌تک‌تابلو‌های‌نقاشی رودیدم‌که‌رسیدم‌به‌بزرگترین‌تابلوی‌انتهای سالن! با‌دیدنش‌چشمام‌گرد‌شده‌بود‌و‌نفسام‌تند‌تر اون‌چهره!چهره‌ی‌من‌بود نزدیک‌تر‌شدم‌،اما‌بوی‌عطر‌اشنایی‌باعث توقفم‌شد‌بیشتر‌که‌دقت‌کردم‌بو‌از‌سمت خانمی‌بود‌که‌به‌اون‌تابلو‌خیره‌شده‌بود اون‌خانم..چقدر‌شبیه‌.. خودشه‌من‌مطمعنم‌که‌اون‌نازنین‌بود اون‌موهای‌خرمایی‌و‌حالت‌دارش‌ حالت‌دستاش‌ نفسام‌بزور‌بالا‌میومدن‌و‌بغضم‌گرفته‌بود تو‌همین‌لحظه‌اشکی‌روی‌گونم‌نشست اما‌پسش‌زدم‌با‌‌نفس‌عمیقی‌که‌کشیدم به‌سمتش‌قدم‌برداشتم کنارش‌ایستادم‌اما‌انقدر‌محو‌اون‌تابلو‌بود که‌بهم‌توجهی‌نکرد لب‌زدم: _چند؟ _‌روش‌تابلو‌خورده!فروشی‌نیست.. _اهان..صاحبش‌چطور؟ *با‌حرفی‌که‌زدم‌متعجب‌به‌سمتم‌برگشت که‌با‌دیدنم‌بدجور‌شوکه‌شد _کاوه‌..خودتی؟ یا‌اینکه‌باز‌خیالاتی‌شدم؟! _عین‌واقعیتِ!اومدم‌دستتو‌بگیرم‌ببرم‌از‌اینجا _باورم‌نمیشه‌‌آخه‌چجوری‌پیدام‌کردی دلم‌برات‌تنگ‌‌شده‌بود _تو‌همه‌ی‌این‌سالها‌منتظر‌این‌بودم فقط‌یه‌بار‌دیگه‌صدات‌بپیچه‌تو‌گوشم این‌که‌یه‌بار‌دیگه‌غرق‌شم‌تو‌نگاهت و‌بگم.. چقدر‌قشنگه‌‌غرق‌شدن‌تو‌دریای‌چشمات ولی.. به‌قلم‌:هستی ادامه‌دارد..

رهام.‌ما‌ادامه‌داریم‌میخونه😍