البته که تو مرا خواهی رنجاند.
البته که من نیز تو را خواهم رنجاند.
البته که ما یکدیگر را خواهیم رنجاند.
اما این،خودِ شرطِ وجود است.
بهار شدن؛یعنی پذیرفتنِ خطرِ زمستان.
حضور یافتن؛یعنی پذیرفتنِ خطرِ غیاب.
تقدیم به مَه 🪷 .
غزل حلقهی اقبال .
این فال از پیوندی میگوید که در آن، ناگفتهها هم فهمیده میشوند؛ انگار کسی حالِ دلت را پیش از آنکه به زبان بیاوری میداند. چیزی در میانِ شما پنهان مانده، اما از چشمِ دل دور نمانده است.