بابت تمام رزق ها بابت تمام اشک ها بابت تمام اون لحظه های شب قدری که دلم شکست و نزدیکترین به تو بودم..

بابت تمام لحظه ها ، تمام بیداری ها و خواب آلودگی ها و راه رفتن ها..

بابت نشستن ها ، حرف زدن ها ، خوابیدن ها، تلاوت ها ، دعا ها، تشنگی ها..

بابت مهمانی ها، نماز ها، خنده ها، کار ها، بیرون رفتن ها، کلاس ها، افطاری ها، سحری ها، آب ها..

بابت تک تک نفس کشیدن ها بابت تمام چیزایی که داشتن شون حق ما ندار ها نبود و تو به ما دادی..

شکرت..!

خدایا ازت میخوام این گفته و تمام ناگفته های داده شده رو از ما پس نگیری..

در های رحمتت رو به رومون نبندی

ایمان خودت نسبت به ما رو از هستی مون محو نکنی

نمیدونم چقدر تو این ماه تونستم لبخند رو لبت بیارم نمیدونم چقدر باعث رضایتت شدم نمیدونم حتی اصلا رزقم رو بهم میدی یا نه..

ولی!

من نمیخوام برم که برم که برم تا ببینم آیا، شاید، ماه رمضان سال بعد هستم که دوباره بخوام اعمالی احتمالا انجام بدم یا نه!